Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Άνθρωπος ανθρώπου έλξη


Έπεσε βαριά αχλή, σε σκέψεις κι όνειρα,
της ευψυχίας τον αχό έπνιξε με το άχθος,
μύχιους πόθους έριξε στον ενδεή φθόνο,
θύμισες αιχμαλώτισε στης λήθης τα δεσμά.

Δίψασα. Ζωή δίχως τον πρώιμο γλεύκο συναισθημάτων.
Δίχως αγκάλης θαλπωρή, δίχως ανθρώπους.
Οι ρίζες αποζήτησαν πέτρες αντί για χώμα,
δεν ευδοκίμησαν ποτέ, ξερακιανό του έρωτα σώμα.

Μας άλωσε η μοναξιά, και το εγώ και η ύλη.
Κατάχαμα και ξένοι στον ίδιο τόπο.
Ανύπαρκτος σε ανύπαρκτους περαστικούς.
Κατάχαμα, στις εγκατάλειψης το γκρίζο.

Σήκωσα το βλέμμα να βρω χρώμα στις εικόνες.
Στο διάβα σου, τα μάτια μας αντάμωσαν.
Χαμόγελο στα χείλη άνθισε. Κοντοζύγωσες.
Αγάπη φέρεις, έρωτα σπορά στης Άνοιξης τα χέρια.
Άνθρωπος ανθρώπου έλξη θέλει, να δίνει χέρι, να τον σηκώνει.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας