Της Κυριακής οι σκέψεις...

Αναγκάστηκα να βγω μια ''βολτίτσα'' στο ιστορικό κέντρο της πόλης κυριακάτικα και πρωινιάτικα....

Παρατηρούσα τους εργαζόμενους στα καταστήματα που δουλεύουν Κυριακή, τους οδηγούς στα λεωφορεία, τις καθαρίστριες σε μεγάλα κτίρια άδεια από τους υπόλοιπους εργαζομένους...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ: Η υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι

Αμερικανική μπροσούρα της εποχής για την υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι

«Τα λόγια μας, η ζωή και ο πόνος μας δεν είναι τίποτα. Ο θάνατός μας - ο θάνατος ενός παπουτσή κι ενός φτωχού ψαρά - είναι το παν για μας! Η τελευταία στιγμή μάς ανήκει - η θανάσιμη αγωνία είναι ο θρίαμβός μας...». Μπαρτολομέο Βαντσέτι

Στις 15 του Απρίλη του 1920, δύο ταμίες του εργοστασίου υποδημάτων ΣΛΕΪΤΕΡ & ΜΟΡΙΛ, ο Φρέντερικ Πάρμεντερ και ο Αλεξάντερ Μπεραρντέλι, περπατούσαν στην Πολιτεία της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών, στον κεντρικό δρόμο του Σάουθ Μπρέιντρι. Μαζί τους κουβαλούσαν δύο μικρά χρηματοκιβώτια με 15.000 δολάρια. Λίγο πριν φτάσουν στην πόρτα του εργοστασίου - περί τις 3 μ.μ. - δέχτηκαν επίθεση από ένοπλους ληστές, που άρχισαν να τους πυροβολούν. Οι ληστές αφού εκτέλεσαν τα θύματά τους πήραν τα χρηματοκιβώτια και το έσκασαν με αυτοκίνητο που τους περίμενε γι' αυτή τη δουλειά μαζί με άλλα μέλη της συμμορίας. Παρά το γεγονός ότι η ληστεία ήταν αιματηρή, δεν ήταν καθόλου ένα ασυνήθιστο γεγονός εκείνη την εποχή τόσο στην Πολιτεία της Μασαχουσέτης όσο και γενικότερα στις ΗΠΑ. Οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τους ληστές ως ξένους, πιθανότατα Ιταλούς. Για το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε στη ληστεία είπαν πως ήταν τύπου «Οβερλαντ».

ΙΚΕΑ... ας συστηθούμε με τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις!

Στα ΙΚΕΑ ίσως θα πρέπει να απονεμηθεί πλακέτα τιμητικής διάκρισης στα Βραβεία Επιχειρηματικότητας. Ας συστηθούμε με τα ΙΚΕΑ μιας και λίγο έως πολύ έχουμε ακουμπήσει οι περισσότεροι μέρος του υστερήματός μας για τα προϊόντα της!

Ιδρυτής των ΙΚΕΑ ο υπερήλικας Ίνγκβαρ Κάμπραντ το παρελθόν του οποίου πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως "πρότυπο". Άλλωστε τον είχε μέχρι πρότινος το περιοδικό Forbes στη λίστα με τους 10 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου...

Το ανύπαρκτο εργατικό κίνημα… ένα τέλμα δίχως αύριο.

Πάει καιρός, που είναι διάχυτος ο προβληματισμός στην κοινωνία μας, σχετικά με την στάση του εργατικού κινήματος, απέναντι στην προδιαγεγραμμένη εξαθλίωση των εργαζομένων. Δεν υπάρχει γωνιά, που να μην συζητούν πολίτες, κάθε λογής ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου, για την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη!

Τα μηνύματα από τις πράξεις μας όμως, είναι αντιφατικά… από χειμώνα, σε χειμώνα περιμένουμε μια κοινωνική έκρηξη, αλλά ως δια μαγείας, δεν την βλέπουμε. Άλλα λέμε, και εντέλει, άλλα πράττουμε. Ποια έκρηξη λοιπόν; Αυτή που εκτονώνει ο eλληνας με χαμέρπουσα συμπεριφορά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης; ή αυτή που μετά από 3 αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, από ενάρξεως της οικονομικής κρίσης, άλλαξε απλώς τη σειρά του δικομματισμού; Ποια αντίδραση λοιπόν; Αυτή που «νομιμοποίησε» την πληρωμή των χαρατσιών; ή αυτή, των ανά τις πλατείες περιφερόμενων μουτζαhedin; Μας αξίζουν τέτοιες συμπεριφορές;