Αναχωματικό κίνημα

Καιρός είναι να καταλάβουν όλοι, ότι τα κόμματα της άρχουσας τάξης (δύο συν ένα) παίζουν άθλιο παιχνίδι σε βάρος όλων μας. Θεοποιούν τον "αριστερούλη" για να κρατήσουν διαρροές προς τα αριστερά και ενσωματώνουν τον χονδρό για τροφοδοτήσει το κύριο πλέον κόμμα της εξουσίας με πολιτικό προσωπικό (ξανάγινε αυτό με το Κέντρο του Μαύρου).

Είμαι βέβαιος ότι αν δεν βρεθεί άμεσα λύση ή αν δεν υπάρξει κατάπνιξη κάθε αντίστασης (δικηγόροι-ΕΡΤ), θα οδηγηθούμε σε αναμέτρηση χωρίς προηγούμενο...

Την κωμωδία γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

ΠΡΑΞΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Είπε ο Κύκλωπας που κυβερνούσε το κοπάδι των ζώων:
- Σήμερα θα απαγορεύσω την κυκλοφορία των ειδήσεων. Δεν φτάνει που πληρώνουν τα ζώα, θέλουν να είναι πληροφορημένα. Δικός μου ο τελάλης και δικές οι πουτανίτσες που μοιράζουν τα λόγια στην γειτονιά. Τελείωσε. Απαγορεύεται να μαθαίνετε τα σημαντικά. Αυτή την δουλειά την ανέθεσα στις μεγάλες πόρνες των ειδήσεων.
Τα καημένα τα ζώα που έφκιαξαν το άγαλμα του Κύκλωπα ψιθύριζαν διάφορα μεταξύ τους και κανένα δεν τολμούσε να πει ξεκάθαρες κουβέντες σαν αυτή πχ Μέχρι εδώ μαλάκα. Τελειώσαμε. Πάμε για τον νέο Κύκλωπα που θα ορίζει τα σημαντικά. Μέχρι εδώ. Οι μοντέρνες Δικτατορίες, το ξέρουμε, επιβάλλονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Μέχρι εδώ. 

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΞΙΜ

Φίλε Τούρκε δεν την πατάω αυτήν τη φορά.
Δεν ακούω τις μαλακίες του καθενός πονηρούλη
ότι είσαι προαιώνιος εχθρός μου.
Ξέρω πως αυτήν την ώρα
παίρνεις την οικουμένη από το χέρι
και την οδηγείς στην πλατεία Ταξίμ
να της διδάξεις τον πετροπόλεμο
έχοντας απέναντί σου τα κτήνη του καθεστώτος
με τις πλαστικές ασπίδες και τα χημικά.
Πάρε με κι εμένα φίλε απαλά από το χέρι
να με οδηγήσεις μέσα στα σκοτάδια μου
στον ήλιο της αυγής σου.
Πάρε με στα γεμάτα αίμα ολοπόρφυρα όνειρά σου,
Πάρε με κοντά σου να χτυπηθώ
σώμα με σώμα
με την κακομοιριά μου
και την ιστορία μου
που με θέλει υπόδουλο
απ΄ τα χρόνια των επιγόνων
μέχρι σήμερα σε κάθε λογίς σταυροφόρους.
Μην με αφήνεις στα χέρια
του πλησίον μου,
στα χέρια αυτών που κυβερνούν την μοίρα μου.
Θέλω κοντά σου να ριχτώ στην μάχη
κι ας πεθάνω μέσα στην πλατεία Ταξίμ
δίπλα στα όνειρά μου
με θάνατο τίμιο και καθαρό.

02.06.2013
Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Επανάσταση

(ένα σύντομο διήγημα αφιερωμένο στην Κωστούλα)

Φόρεσε το ωραίο μεταξωτό, βαθύ κόκκινο, φουλάρι του, το απίθανο Εγγλέζικο, μπλε-μαύρο, σταυρωτό, με απαλή κόκκινη ρίγα, κοστουμάκι του, τα χειροποίητα, μαύρα, τριζάτα, λουστρίνια υποδήματα του (με ποντίνα παρακαλώ), έριξε μια ματιά στις λίγες άσπρες τρίχες που εμφανίστηκαν στο κατάμαυρο μαλλί του, τις σκέπασε προσεχτικά, έλαβε το ελαφρώς σοφιστικέ υφάκι με περίσσιους τόνους υπεροψίας μπαροβίως διαβιούντος δικηγοράκου και αναχώρησε από τους ελεύθερους της αριστεράς για λιμάνια σίγουρα, εκεί που δένουν τα ιστιοφόρα με τα ψηλά άλμπουρα, τις βαθειές καρένες, τις λευκόσαρκες ανωμαλιάρες γκόμενες και τις μυτιές της κόκας .

Ο Προμηθέας των μικρών ανθρώπων

Όταν το σκοτάδι στα σπλάχνα 
της βραδινής αχλής απλώνεται
ντυμένο με την αδιόρατη τσίπα 
της νυχτός που πέφτει, 
τα άτιμα πουλιά των ωρών 
κατατρώγουν τα ακροδάχτυλα 
Του ολυμπίου φωτός 
Κι' ο Προμηθέας 
Στητός πάνω ψηλά στα κορφοβούνια 
μιλάει σοφά στα όρνια:
Τι κι αν ορίστηκα να στέκω εδώ δεμένος 
και να χορταίνετε με τα σπλάχνα μου θεριά. 
Τι κι αν αυτή την ώρα που το σκοτάδι θεριεύει 
στ' ανθρώπινο είδος και πλακώνει το μέλλον του,
Εγώ - Αυτός 
σας χαιρετώ με το χαμόγελο της γνώσης και της σοφίας 
που ανοίγει τα μάτια της θαμπά την άλλη μέρα 
μεσ' την αχλή του καλαμιώνα του πρωινού 
που φέγγει στο γένος των μικρών ανθρώπων 
Φως 
λουσμένο με τα αίματα του τοκετού. 

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Ποια Ελλάδα Ρεεεε

Εικονα:«Η Εκάβη τυφλώνει τον Πολυμήστορα», έργο του Τζουζέππε Μαρία Κρέσπι
Βασιλικό Μουσείο των Καλών Τεχνών, Βρυξέλλες. Πηγή : wikipedia

Από τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής είχα κονομήσει έναν φίλο Θεσσαλό. Τάλεγε θυμάμαι λίγο, όπως και εγώ τα έλεγα λίγο. Αυτός τα έλεγε με εκείνο το χαρακτηριστικό τρόπο των Θεσσαλών. Μια βλάχικη προφορά επίπεδη χωρίς τις κορώνες των ορεινών όγκων. Και εγώ φυσικά τραγουδιστά Εφτανησιώτικα, κάτι λιγότερο βέβαια από τους Κερκυραίους και τους Ζακυνθινούς, αλλά τραγουδιστά προς το Βυζαντινό και όχι προς τα κάντο των Ιταλιάνων....

Αϊσέ - Μπρος πίσω δεύτερος χρόνος

(Αποτελεί την δική μου άποψη στο αν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ)

Όσο ήμουνα μικρός μου άρεσε να βγάνω τα καλοκαίρια μου στο χωριό της μάνας μου. Δε πα να λέγανε οι Ξαθίτες «ήρτε ο μ΄πρανέλος», εγώ έβανα τα σκουσμάκια για να πάω στον παππούλη μου και στην βαβά μου.

Παρέα μου ήτανε οι συνομήλικοι μου και οι συνομήλικοι του παππούλη μου. Απ΄ τους γερόντους άκουγα και μάθαινα τα παλιά και με τους νέους μαθαίναμε μαζύ την ζωή και τα τερτίπια της παίζοντας με τα βαζόγαλα, τα τζετζερούλια, τα πεντόβολα, τις σφεντόνες, τα λιθάρια και τα χώματα.

Η Μπαράκα μας ή Λευκάδα 2013 (μέρος 1ο)

Φωτο : Δυτική παραλία Λευκάδας - Ιωάννα Τσάκαλου

μικρό οδοιπορικό στην μικρή μας πόλη

(αφιερώνεται στην πεζικαρία της ζωής)

Μέρος 1ο

Θεώρησε πως η μέρα θα κυλούσε όμορφα και απαλά. Θα γυρνούσε την αγορά ,θα έπαιρνε τα ψώνια του, θα συναντούσε τις συνήθεις μορφές της μικρής επαρχιακής πόλης του που όλοι γνωρίζονται σαν κάλπικες δεκάρες και κανένας δεν υποψιάζεται τι ετοιμάζεται στον γλόμπο της γης.
Ξύπνησε μια μέρα με χιόνια πέρα στα Αθαμάνια, αγέρας ξέψυχος δεν ρυτίδωνε την λιμνοθάλασσα που κείτονταν άνευρη και ξαπλωμένη στα μαλακά σεντόνια της σταχτόχρωης διαφάνειάς της, τα ψαρόνια να πετούν χαρούμενα με το τσίου-τσίου στο στόμα, οι καραμπλάκες να παίρνουν να μακροβούτια τους ψάχνοντας τους ξεχασμένους γουβιούς του βυθού και πέρα βαθειά στο πέλαγος τεμπέλικος Γαρμπής άπλωνε απειλητικά τα σύννεφά του στο γαλάζιο του ορίζοντα.

Η Γριά και η Κότα

στην Σοφία την Ραφαηλίδου που μου έδωσε το έναυσμα

Μια φορά και ένα καιρό σε ένα χωριό της γης, σαν την Ελλάδα καλή ώρα, ζούσε μια κότα στην αυλή μιανής κακής γριάς. Η κότα αυτή δεν φτάνει που ήταν ζορκολαίμω ήταν και λαθύρω, αλλά όμως έκανε κάτι αυγά, μα τι αυγά, θερία, δίκορκα!!. 
Σκέφτηκε στην αρχή να δώκει τ΄ αυγά της και φέτο στους ανθρώπους, μα το μετάνιωσε. " σ΄ αυτούς τα δίνω από τη μέρα που έπαψα να είμαι πλακίδα και γεννάω, μα δεν είδα ποτέ καλό. Ακόμα και το φαΐ που μου δίνουν μου το βγάνουν απ΄ την μύτη. Άκου εκεί που θα τα δώκω και φέτο στους αχάριστους να τα φάνε. Θα τα κλωσήσω!!" είπε.

Έκτακτος λόγος υπέρ των ποντικών

Ας πούμε πως εσείς ρυθμίζετε το Σύμπαν των Ανάλατων

Κι ας πούμε πως εσείς παίζετε μαζύ μας σαν την γάτα με το ποντίκι

Κι ας πούμε ότι εμείς είμαστε σ΄αυτό το παιχνίδι το ποντίκι, 

τι γνώμη έχετε;

αν είμαστε το ποντίκι τόσα χρόνια δεν θα μας είχατε φάει; 

άρα εσείς δεν είστε γάτες  γιατί  φοβάστε την φάκα που είμαστε κλεισμένοι μέσα.

ΥΓ1. Το αφιερώνω στον Άρη και σε αυτούς που τον μπλόκαραν 

ΥΓ2. αυτό εδώ είναι δοκιμή ενός ποντικού που δεν είναι ποντίκι γιατί δεν μπορούν να το φάνε οι γάτες.  

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος.   

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Αττική γη

Διάδημα του βράχου,
Των οφθαλμών λεπτές χορδές,
του κάλους και της αιωνιότητος ευθείες,
Στήλες θρεμμένες στο λευκό των σπλάχνων τους
Και πανωθέ τους το κυπαρίσσι και η ελιά,
Τριγυρισμένες από τα λευκοστεφή πρωϊνά
και τα μενεξεδένια πέπλα του αποσπερνού ήλιου
Της Αττικής Γης.
Στη σκιά της δόξας σου
ο Βασιλεύς έθεσε το βλάσφημο ερώτημα:
Ή του Ολύμπου κάτοικος Ισόθεος ή Των ανθρώπων Βασιλεύς
ισόβιος.
Και οι ήσκιοι σου ,κρατώντας της σκέψης μας το μέτρο, 
Απάντησαν:
Καλύτερα στο μέλλον Θεός , παρά στο παρόν Βασιλεύς και 
Κοσμοκράτωρ.
Έτσι μετά από χρόνια απεβίωσεν ο Κοσμοκράτωρ Βασιλεύς στην ξένην,
Ως πέπρωται,
εξ ανθρωπίνης ασθενείας,
ως είθισται,
και επί της επιταφίου στήλης από μάρμαρο λευκό της Αττικής γης
έγραψαν:
Αλέξανδρος Βασιλεύς, των βαρβάρων Θεός.

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος


Υστερόγραφο 1: η εξουσία διαφθείρει και οι εξουσιάζοντες δεν έχουν αντιληφθεί ότι είναι χαρτομάνδυλα μιας χρήσεως...

Υστερόγραφο 2: έτσι κάνουμε το πρωτοχρονιάτικο βήμα μας...

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Καλικατζάροι

Παραμονή πρωτοχρονιάς ήρθες 
να παίξουμε τα ψήλου* 
με κέρματα φθαρμένα απ΄ τον καιρό.
Με κοίταξες βαθειά στα μάτια
και είδες 
πως τα σύμβολα δεν τα πετώ άσκοπα στα λασπόνερα 
ρίχνοντας νομίσματα στα βόλια*.
-Γιατί; μου είπες. Εγώ ρυθμίζω τον καιρό. Σειρά σου. 
Σιώπησα 
και την σιωπή μου την έβαλες στο λεξιλόγιο σου, 
μα δεν κατάλαβες ποτέ το νόημά της.
-Η σιωπή είναι η αδυναμία των θνητών, ξανάπες.
Η Δύναμη μου 
Αδυναμία δική σου 
που δεν κατάλαβες το νόημα του παιχνιδιού.
-Το παιχνίδι . 
Ά το παιχνίδι …. 
Το ρυθμίζουν οι Νόμοι που έθεσα εγώ, επέμενες με κομπασμό.
Θεέ των μικρών ανθρώπων 
από τότε που ενσαρκώθηκες 
εμφανίστηκαν στην γη καλικατζάροι 
και παίζουν την ζωή μας κορώνα γράμματα, τόλμησα να πω.
-Ναι, μου απάντησε ανύποπτα μια ταπεινή γειτόνισσα,
πρόσεξε μην ρίξεις την Πρωτοχρονιά νομίσματα στα βόλια.

* όροι του παιχνιδιού στριφτού.

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Προσευχή στον δικό μου Θεό

Μια απόπειρα προσευχής των ημερών...

Αφιερωμένο στον Νίκο τον Καββαδά.

Δεν ξέρω αν γεννήθηκες ταπεινός 
Δεν ξέρω καν αν γεννήθηκες 
Χριστέ μου
ή αν όλα αυτά 
τα λένε οι γραφές 
των σταυρωτών σου 
για να δικαιολογήσουν 
τον λόγο που σε σταύρωσαν.
Σε βλέπω
σήμερα
χρονιάρες μέρες
σκυφτό 
να τριγυρνάς στα σκουπίδια 
των πόλεων 
της δήθεν ευδαιμονίας μας 
μαζεύοντας αποφάγια 
και ρίχνοντας λοξές ματιές
στην μέσα σου αξιοπρέπεια .

Η Δικαιοσύνη μέσα στα κάγκελα ή ο Λαός έξω απ’ τα κάγκελα της Δικαιοσύνης

(αυτό το χρονογράφημα το υποσχέθηκα στην συνάδελφο Α. Γληγόρη και το αφιερώνω στον οποιονδήποτε αισθάνεται ότι βρισκόμαστε πίσω από τα κάγκελα)

Περιττό να μιλήσω για τον εαυτό μου. Είμαι ένας κάποιος ανθρωπάκος και εγώ που γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτή την μικρή επαρχιακή πόλη. Υπάρχουν σημεία αυτής της πόλης με τα οποία συνδέεται ο καθένας μας ιδιαίτερα για λόγους καθαρά προσωπικούς και κάθε αλλαγή τον πληγώνει. 
Με τα χρόνια βέβαια μαθαίνουμε, όσοι μαθαίνουμε κι αν μορφωθούμε επαρκώς, να ξεπερνάμε αυτά τα μικρά συναισθήματα και να βλέπουμε μια άλλη αλήθεια, αυτήν την αλήθεια που βρίσκεται πέρα από το φθαρτό της μικρής βολτίτσας μας στην γη.

Πολιτικό Καφενείο

Σε μία "προφητική" στιγμή, σε μια συζήτηση στο φτερό μαζί με καθημερινούς ανθρώπους, σε ένα καφενείο της Καρυάς Λευκάδος λίγο πριν τις Εθνικές εκλογές του 2012, ο Ηλίας Τσάκαλος προβλέπει τα πολιτικά μελλούμενα. 

Είναι όμως "προφητικά" τα λόγια του; ή, δεν ακούμε το κέλευσμα της ιστορίας μας; Μήπως η ιστορική πείρα και λογική, είναι ανώτερη από την "μελλοντολογία";

Στο ενδέκατο λεπτό της συζήτησης ο Ηλίας Τσάκαλος ρίχνει τις μάσκες της πολιτικής ιστορίας... οι αιώνιοι "Τσιριμώκοι" και οι αποστάτες είναι μέρος συστήματος, δεν έφυγαν ποτέ... είναι παιχνίδια της εξουσίας.

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Μετά την εκτέλεση

Αφιερώνεται σε όποιον δικηγόρο δεν του αξίζει αυτή η ηγεσία...


Στάθηκε με τα πόδια ανοιχτά και στο μισοσκόταδο διάβασε:

« Λευκός λεκές, στο σώμα της ιστορίας, ο θάνατός μου.
Η μοναξιά είναι το κελί των σκεπτομένων».

Δεν μίλησε. Δεν σκέφτηκε. Δεν ακούμπησε το πτώμα του. Είπε ύστερα, μονολογώντας, στα αυτιά του:

-Είναι ζήτημα, αν θα καταλάβουν οι φυλακισμένοι την γραφή.

Οι πλείονες απλώς θα αναγνώσουν…


Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Επί τροχάδην μάθημα Πατριδογνωσίας

Ειδικά αφιερωμένο σε αυτόν τον πρωθυπουργό (ΓΑΠ) που είπε πως κυβερνάει έναν διεφθαρμένο λαό

Σημείωση: είναι γραμμένο από το Φθινόπωρο του 2010!!!

Αυτή τη φορά μου έχει μπει ο διάολος μέσα μου και θα καθήσω να σας κάνω, εγώ ο φτωχός οδοιπόρος, ένα μάθημα πατριδογνωσίας, έτσι που να γνωρίζετε και σεις πού βρίσκεστε, σε ποια χώρα βρίσκεστε, σε ποιά εποχή ζείτε και τι σας περιμένει πάνω στον γλόμπο της γης.

Το μάθημα θα το αρχίσω και θα το τελειώσω με ένα παραμύθι, που μπορεί να μην συνέβη έτσι ακριβώς, αλλά θα μπορούσε να συμβεί και μάλλον αντικειμενικά έτσι συνέβη και εξελίχτηκε.

Ο Ειρηνοδίκης κύριος Μνης

-Παιδάκι μου, έλεγε η μάνα του κάθε πρωί που τον σήκωνε να πάει στο Σχολαρχείο, παιδάκι μου, ξανάλεγε, κοίτα να μάθεις γράμματα, να γίνεις δικαιόρος της Νομικής, να γίνεις κύριος, να βάλεις γραβάντα και να μην έχεις ανάγκη κανένανε.

Αυτό θυμόντανε κάθε πρωί που έδενε την σκούρα βυσσινί γραβάτα του, έριχνε την τελευταία ματιά στην πρώτη και την τελευταία τρίχα της αποχωρούσης λόγω φαλάκρας χωρίστρας του ο κύριος Μνης. Ακολούθως ο κύριος Μνης, κάθε πρωΐ, έριχνε μια μούντζα κατάμουτρα στον καθρέφτη, έλεγε το συνηθισμένο «κοίτα ρε μαλάκα πως κατάντησες», χαμογελούσε ειρωνικά, σοβαρευόντανε, χάϊδευε το μουστάκι του, φορούσε το αυστηρό χαμόγελο της εξουσίας, μόλις άνοιγε την θύρα του σπιτιού του, και όδευε προς το Ειρηνοδικείον ευθυτενής, όπου τον επερίμενε ο Κοσμάς .

Η ιθύνουσα τάξη ή Πολυτεχνείο 1973

( Το  tank  εισβάλει…)

Ήταν μια μέρα του Νοεμβρίου σαν τις προηγούμενες. Στο Πολυτεχνείο οι φοιτητές έγκλειστοι. Στους γύρω δρόμους το στρατιωτικό καθεστώς πολιορκητής. Κόσμος περίεργος, επαναστατημένος, περαστικός, ανήσυχος. Τα τρόλεϊ και τα αυτοκίνητα αργά ανεβοκατέβαιναν την Πατησίων ρίχνοντας φοβισμένες ματιές στα μακριά μαλλιά της νεολαίας και στα καπέλα των αστυνομικών. Πήρε να νυχτώσει. Μαζύ τέσσερις φίλοι πήγαμε στο Πολυτεχνείο για να δούμε και να αποφασίσουμε για τα περαιτέρω. Θα κάναμε το βήμα; Θα ακούγαμε το γριτς του πορτονιού να ανοίγει και να μπούμε μέσα ή να μείνουμε απέξω. Χρειάζονταν παλικαριά να μπεις. Χρειάζονταν παλικαριά να μείνεις απέξω. Μια αστυνομία φοβισμένη. Αστυνομικοί να κοιτάζουν τον κόσμο και να λες αυτοί κοντεύουν να τα κάνουν απάνω τους, αν από αυτούς περιμένουν οι δικτάτορες… Η νεολαία αποφασισμένη.

Ευρώπη. Ποια Ευρώπη;

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος.

«Ευρώπη, αυτό που εμείς, έτσι που ανατραφήκαμε, λέγαμε Ευρώπη, αν δεν ξεψύχησε, είναι έτοιμη να ξεψυχήσει» 

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ’, Παρασκευή 30 Σεπτέμβρη 1938,  Αθήνα, 11 βράδυ. Σελ 105.

Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο περίεργη. Έτσι φαίνεται. Ο ολοκληρωτισμός του γερμανο-γαλλικού άξονα και του χρηματιστικοβιομηχανικού κεφαλαίου, που εκφράζεται μέσα από τα ελεγχόμενα από αυτόν όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδηγεί τα κράτη(;) της ευρωπαϊκής ζώνης στην κατάρρευση και τους Ευρωπαίους(;) πολίτες στην εξαθλίωση, στην φτώχεια και στην απόγνωση.

Τα παλιά εθνικά κράτη, με αυτές τις τυχαίες δήθεν εκλεγμένες κυβερνήσεις τους, προσπαθούν να επιβιώσουν από την κατακτητική μανία της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της Γερμανίας, αντιστεκόμενα περισσότερο για την τιμή των όπλων και όχι από την θέληση να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των λαών που τα κατοικούν.