Το μετέωρο βήμα των δικηγόρων

Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των δικηγόρων, νομίζω ότι έχω να πω μερικά πράγματα.

Κατ' αρχάς, σαν νέος (ηλικιακά και δικηγορικά) μάχιμος δικηγόρος, έστω και επαρχιακός, εκτιμώ ότι, προτού καταλήξουμε στη λύση, οφείλουμε να διαπιστώσουμε το πρόβλημα.

Και εν προκειμένω, το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Πραγματικό πόλεμο.

Με πραγματικά θύματα.

Ξέρεις από ΕΣΠΑ;

Να χαίρεστε την ΑΝΑΠΤΥΞΗ!!!
Την Πέμπτη, 4 Απριλίου, πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 1ο Εθνικό Αναπτυξιακό Συνέδριο, με την συμμετοχή του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά και του Επιτρόπου Περιφερειακής Πολιτικής της Ε.Ε J. Hahn, με αντικείμενο την στρατηγική της Ελλάδας για την επόμενη προγραμματική περίοδο 2014 – 2020 (το επόμενο ΕΣΠΑ).

Η Δικαιοσύνη ως Α.Ε. υπαγόμενη στο Άρθρο 99

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο, κατά την ετήσια γενική συνέλευση των μελών της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, ο Υπουργός Δικαιοσύνης παρουσίασε πρόταση τεσσάρων σημείων, προκειμένου να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις τους!!!

Το πρώτο σημείο:
Αφορά στην καταβολή των αναδρομικών του 2011 που είχαν κερδίσει οι δικαστές με αποφάσεις του Μισθοδικείου σε μετρητά (και όχι σε ομόλογα) μέσα στον Ιανουάριο του 2012.
Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αν και κατά πόσο θεωρείται δίκαιο - λογικό, ο δικαστής να αποφαίνεται αν δικαιούται ή όχι αναδρομικά. Εν προκειμένω, το Μισθοδικείο ελέγχει την νομιμότητα, αναφορικά με το ύψος, και το είδος των αποδοχών των Δικαστών!!! Είναι τελικά τόσο αδέκαστοι, που δεν δελεάστηκαν από το ύψος των διεκδικούμενων χρημάτων, και με βάση το γράμμα του νόμου, εδικαιούντο τα χρήματα αυτά, παρά την δεδομένη οικονομική συγκυρία για την χώρα μας; Και αν ναι, για ποιο λόγο δεν ισχύει το ίδιο και στις άλλες κοινωνικές ομάδες, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις τίθεται το θέμα του δημοσίου συμφέροντος πάνω απ' όλα;

Φανταστικά Πραξικοπήματα και Νομιμότητα Συνδικαλιστικού Δικαιώματος στις Ένοπλες Δυνάμεις - Απαντήσεις στο brainwashing

Παραλογισμός και Αναλγησία 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένα κόσμημα για κάθε χώρα που τιμά τον εαυτό της. Φυσικό και επόμενο είναι, λοιπόν, στην Ελλάδα ο ρόλος τους να έχει απαξιωθεί πλήρως. 

Οι θυσίες που κάνουν καθημερινά οι ένστολοι σπανιότατα φτάνουν στα αυτιά του μέσου Έλληνα. Οι μνήμες ξεθωριάζουν εύκολα και ο σεβασμός που αποδίδεται στα σχετικά θέματα είναι επιεικώς ελλειπής.

Αν θέλει κανείς να δει τον πλήρη παραγκωνισμό του κύρους των Ελλήνων αξιωματικών, καθώς και την την επιτομή της δημοσιογραφικής ανευθυνότητας και αναλγησίας, δεν έχει παρά να μπει στην ιστοσελίδα της εγκυρότατης εφημερίδας "Το Βήμα", η οποία στο κεντρικό της θέμα ασχολείται με το ιστορικό μυθιστόρημα.

Ο τίτλος που κοσμεί το πρωτοσέλιδο γράφει: 

"Το πραξικόπημα που δεν έγινε"

Το ανύπαρκτο εργατικό κίνημα… ένα τέλμα δίχως αύριο.

Πάει καιρός, που είναι διάχυτος ο προβληματισμός στην κοινωνία μας, σχετικά με την στάση του εργατικού κινήματος, απέναντι στην προδιαγεγραμμένη εξαθλίωση των εργαζομένων. Δεν υπάρχει γωνιά, που να μην συζητούν πολίτες, κάθε λογής ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου, για την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη!

Τα μηνύματα από τις πράξεις μας όμως, είναι αντιφατικά… από χειμώνα, σε χειμώνα περιμένουμε μια κοινωνική έκρηξη, αλλά ως δια μαγείας, δεν την βλέπουμε. Άλλα λέμε, και εντέλει, άλλα πράττουμε. Ποια έκρηξη λοιπόν; Αυτή που εκτονώνει ο eλληνας με χαμέρπουσα συμπεριφορά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης; ή αυτή που μετά από 3 αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, από ενάρξεως της οικονομικής κρίσης, άλλαξε απλώς τη σειρά του δικομματισμού; Ποια αντίδραση λοιπόν; Αυτή που «νομιμοποίησε» την πληρωμή των χαρατσιών; ή αυτή, των ανά τις πλατείες περιφερόμενων μουτζαhedin; Μας αξίζουν τέτοιες συμπεριφορές;