ΠΡΑΞΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Είπε ο Κύκλωπας που κυβερνούσε το κοπάδι των ζώων:
- Σήμερα θα απαγορεύσω την κυκλοφορία των ειδήσεων. Δεν φτάνει που πληρώνουν τα ζώα, θέλουν να είναι πληροφορημένα. Δικός μου ο τελάλης και δικές οι πουτανίτσες που μοιράζουν τα λόγια στην γειτονιά. Τελείωσε. Απαγορεύεται να μαθαίνετε τα σημαντικά. Αυτή την δουλειά την ανέθεσα στις μεγάλες πόρνες των ειδήσεων.
Τα καημένα τα ζώα που έφκιαξαν το άγαλμα του Κύκλωπα ψιθύριζαν διάφορα μεταξύ τους και κανένα δεν τολμούσε να πει ξεκάθαρες κουβέντες σαν αυτή πχ Μέχρι εδώ μαλάκα. Τελειώσαμε. Πάμε για τον νέο Κύκλωπα που θα ορίζει τα σημαντικά. Μέχρι εδώ. Οι μοντέρνες Δικτατορίες, το ξέρουμε, επιβάλλονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Μέχρι εδώ. 

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Επανάσταση

(ένα σύντομο διήγημα αφιερωμένο στην Κωστούλα)

Φόρεσε το ωραίο μεταξωτό, βαθύ κόκκινο, φουλάρι του, το απίθανο Εγγλέζικο, μπλε-μαύρο, σταυρωτό, με απαλή κόκκινη ρίγα, κοστουμάκι του, τα χειροποίητα, μαύρα, τριζάτα, λουστρίνια υποδήματα του (με ποντίνα παρακαλώ), έριξε μια ματιά στις λίγες άσπρες τρίχες που εμφανίστηκαν στο κατάμαυρο μαλλί του, τις σκέπασε προσεχτικά, έλαβε το ελαφρώς σοφιστικέ υφάκι με περίσσιους τόνους υπεροψίας μπαροβίως διαβιούντος δικηγοράκου και αναχώρησε από τους ελεύθερους της αριστεράς για λιμάνια σίγουρα, εκεί που δένουν τα ιστιοφόρα με τα ψηλά άλμπουρα, τις βαθειές καρένες, τις λευκόσαρκες ανωμαλιάρες γκόμενες και τις μυτιές της κόκας .

Ο Ωραίος Μπρούμελ και οι σαράντα κλέφτες

Ήταν μια φορά και ένα καιρό, ένας πολιτικός που τον έλεγαν Αποστολάκη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, εν μέσω θερινής ραστώνης, το 1939 και μεγάλωσε στην μπερμπάντισσα Θεσσαλονίκη. Η νύφη του Θερμαϊκού τον δίδαξε ζεϊμπεκοβολιές φιγουράτες. Μικρός σαν ήταν, έπαιζε και "καλαθόσφαιρα" στον ΠΑΟΚ ως σμολ φόργουορντ. Εκεί πρωτόμαθε την τέχνη του καρφώματος. Αργότερα, που ψήλωσε το παιδί, και ένεκα της σκαμπαζοσύνης στα γράμματα, τον έστειλαν στον Γερμανοτροφισμό να ολοκληρώσει την τέχνη του καρφώματος στο "Τίμιο ξύλο" του Γολγοθά των Ελλήνων. Από μάστορας έγινε περισπούδαστος Πολιτικός Μηχανικός και Μηχανικός Οικονομίας - Διοίκησης.

Η Δίκη του Χριστού

Ο Κώστας Πετρόπουλος αναλύει διεξοδικά την πορεία της Δίκης του Ιησού Χριστού στην τηλεοπτική εκπομπή Λύχνος. Την παρουσίαση της εκπομπής επιμελείται ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Κανέλλος Φερτάκης και την τηλεσκηνοθεσία της ο κύριος Δημήτρης Τσακουμής.

Από το -άρα στο -άκι… Το τέλος του σοσιαλισμού; (Μια βιωματική προσέγγιση)

Σκηνή πρώτη:  Σάββατο βράδυ συντροφιά με την ΕΤ-3. Η ιστορική ομάδα της ΜΕΝΤ αγωνίζεται στην Τούμπα σε παιχνίδι που θα κρίνει την άνοδό της στην Α1. Το παιχνίδι αποδεικνύεται αρκετά αμφίρροπο τουλάχιστον ως το κρίσιμο σημείο που μας ενδιαφέρει, το τέλος του δεύτερου δεκαλέπτου. Τέσσερα δευτερόλεπτα απομένουν για τη λήξη και ο προπονητής της ΜΕΝΤ σπεύδει να πάρει τάιμ-άουτ. Ο στόχος είναι σαφής. Να μπει το καλάθι και να πάει η ομάδα πρόσκαιρα ικανοποιημένη στα αποδυτήρια. Το μέσο; `Ενα απλό σύστημα που θα βοηθήσει τους παίκτες να βάλουν εύκολα το σουτάκι. Το σουτάκι είναι εύστοχο και οι παίκτες της ΜΕΝΤ μπαίνουν χαρούμενοι στα αποδυτήρια. Στο διάλειμμα βγαίνω έξω στο μπαλκόνι για ν’ ακούσω δυο φιλάθλους του ΠΑΟΚ που συζητούν για το γκολάκι του Σαλπιγγίδη και τα άλλα γκολάκια που θα ρίξει ο ΠΑΟΚ την επόμενη αγωνιστική.

Ποια Ελλάδα Ρεεεε

Εικονα:«Η Εκάβη τυφλώνει τον Πολυμήστορα», έργο του Τζουζέππε Μαρία Κρέσπι
Βασιλικό Μουσείο των Καλών Τεχνών, Βρυξέλλες. Πηγή : wikipedia

Από τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής είχα κονομήσει έναν φίλο Θεσσαλό. Τάλεγε θυμάμαι λίγο, όπως και εγώ τα έλεγα λίγο. Αυτός τα έλεγε με εκείνο το χαρακτηριστικό τρόπο των Θεσσαλών. Μια βλάχικη προφορά επίπεδη χωρίς τις κορώνες των ορεινών όγκων. Και εγώ φυσικά τραγουδιστά Εφτανησιώτικα, κάτι λιγότερο βέβαια από τους Κερκυραίους και τους Ζακυνθινούς, αλλά τραγουδιστά προς το Βυζαντινό και όχι προς τα κάντο των Ιταλιάνων....

Η Ελλάδα πέθανε γρήγορα...

Τα χέρια που δεν έγιναν ΓΡΟΘΙΑ και υψώθηκαν για ελεημοσύνη...

"Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο." Θανάσης Βέγγος στην ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα»

Κάπως έτσι, ο λαός μας, δείχνει ότι έκανε το βιολογικό κύκλο του. Ένας λαός χωρίς ιστορική μνήμη, με έντονο γονιδιακό ραγιαδισμό, προσπαθεί απλά να επιβιώσει χωρίς στόχους, χωρίς προοπτική. Η Ελλάδα έκανε το πέρασμά της ανά τους αιώνες. Έδωσε ότι μπορούσε να δώσει στην ανθρωπότητα, και έμεινε μόνη να αργοσβήνει. Πέρασαν από πάνω της όλες οι φυλές του πλανήτη. Μεταλλάχθηκε και δεν έχει καμία σχέση με το τί ήταν στο πολύ μακρινό παρελθόν. Αξιοθαύμαστο ίσως είναι, ότι άργησε να σβήσει. Παραδόξως, σε σχέση με άλλους πολιτισμούς άντεξε πολλαπλάσιο χρόνο, πάραυτα όμως έσβησε και σε αυτό δεν χωρεί αμφιβολία.

Αθανάσιος Μανουσόπουλος - Nτοκουμέντο

Ο πρώην Νομάρχης Λευκάδας μιλάει στον Γιώργο Λογοθέτη.

Ο δημοσιογράφος και πρώην Δήμαρχος Απολλωνίων Γιώργος Λογοθέτης ανάρτησε προ ημερών στο διαδίκτυο την συνέντευξη που είχε πάρει από τον αείμνηστο Αθανάσιο Μανουσόπουλο. Ο Αθανάσιος Μανουσόπουλος διετέλεσε Νομάρχης Λευκάδας και Ιθάκης (27 Απρίλη 1947 - 14 Μαρτίου 1949) την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Επί μια 20ετία ο Μανουσόπουλος θήτευσε ως νομάρχης και στους νομούς Πρεβέζης, Βοιωτίας, Σερρών, Θεσσαλονίκης και Μεσσηνίας και θεωρείται σήμερα σαν ένας από τους σπουδαιότερους λειτουργούς της τοπικής αυτοδιοίκησης της Ελλάδας. 

Στο βίντεο το οποίο δημοσιεύουμε σε αυτό το άρθρο ο Αθανάσιος Μανουσόπουλος σε ηλικία 93 ετών μιλάει στον Γιώργο Λογοθέτη για το βιβλίο του με τίτλο «Μαρτυρίες Γεγονότα και Μνήμες (1946-1965)» (εκδόσεις Κονιδάρη, Αθήνα 2002) για την εποχή του εμφυλίου στην Λευκάδα, για τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης Πάνο Γιανούλη και Τζαβέλαινα, αλλά και για το κύμα της τρομοκρατίας των εθνοφυλάκων και παλιών ταγματασφαλιτών. 

Παρακάτω δημοσιεύουμε το αυτοβιογραφικό σημείωμα του Αθανάσιου Μανουσόπουλου όπως αυτό βρίσκεται στο βιβλίο του ενώ στο τέλος ακολουθεί το βίντεο- ντοκουμέντο του Γιώργου Λογοθέτη.

Αϊσέ - Μπρος πίσω δεύτερος χρόνος

(Αποτελεί την δική μου άποψη στο αν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ)

Όσο ήμουνα μικρός μου άρεσε να βγάνω τα καλοκαίρια μου στο χωριό της μάνας μου. Δε πα να λέγανε οι Ξαθίτες «ήρτε ο μ΄πρανέλος», εγώ έβανα τα σκουσμάκια για να πάω στον παππούλη μου και στην βαβά μου.

Παρέα μου ήτανε οι συνομήλικοι μου και οι συνομήλικοι του παππούλη μου. Απ΄ τους γερόντους άκουγα και μάθαινα τα παλιά και με τους νέους μαθαίναμε μαζύ την ζωή και τα τερτίπια της παίζοντας με τα βαζόγαλα, τα τζετζερούλια, τα πεντόβολα, τις σφεντόνες, τα λιθάρια και τα χώματα.

Στη σκιά του τιτάνα. (Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι;)

Φωτογραφία του Σωκράτη Ιορδανίδη, από το αρχείο
του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης !

Είναι απλά ένα ακόμη ηλιόλουστο απόγευμα Κυριακής. Ο ΠΑΟΚ παίζει με τον Ολυμπιακό, τον μέγιστο αντίπαλο των «μισητών Αθηνών», σ’ ένα κατάμεστο στάδιο λίγο νωρίτερα ωστόσο απ’ ό,τι αρχικά είχε οριστεί. Το πλήθος είναι ενθουσιώδες και παραληρεί πολύ ώρα προτού αρχίσει το ματς. Τα ευπρεπή συνθήματα δίνουν και παίρνουν από τις εξέδρες και τα συρρέοντα πλήθη ενώ δεν παραλείπεται βέβαια η τιμητική αναφορά και σε άλλες ομάδες των Αθηνών όπως ο Παναθηναϊκός. Δεν είναι ουσιώδες το ότι δεν έχουν εμφανιστεί οι αντίπαλοι παίκτες, ούτε ότι δεν υπάρχουν αντίθετοι φίλαθλοι αυτή τη φορά. Έχει αντηλιά στα πάνω διαζώματα αλλά έστω κι έτσι μπορεί κανείς να διακρίνει τη σκιά του τιτάνα να έχει καταλάβει ήδη το στάδιο.

Η Μπαράκα μας ή Λευκάδα 2013 (μέρος 1ο)

Φωτο : Δυτική παραλία Λευκάδας - Ιωάννα Τσάκαλου

μικρό οδοιπορικό στην μικρή μας πόλη

(αφιερώνεται στην πεζικαρία της ζωής)

Μέρος 1ο

Θεώρησε πως η μέρα θα κυλούσε όμορφα και απαλά. Θα γυρνούσε την αγορά ,θα έπαιρνε τα ψώνια του, θα συναντούσε τις συνήθεις μορφές της μικρής επαρχιακής πόλης του που όλοι γνωρίζονται σαν κάλπικες δεκάρες και κανένας δεν υποψιάζεται τι ετοιμάζεται στον γλόμπο της γης.
Ξύπνησε μια μέρα με χιόνια πέρα στα Αθαμάνια, αγέρας ξέψυχος δεν ρυτίδωνε την λιμνοθάλασσα που κείτονταν άνευρη και ξαπλωμένη στα μαλακά σεντόνια της σταχτόχρωης διαφάνειάς της, τα ψαρόνια να πετούν χαρούμενα με το τσίου-τσίου στο στόμα, οι καραμπλάκες να παίρνουν να μακροβούτια τους ψάχνοντας τους ξεχασμένους γουβιούς του βυθού και πέρα βαθειά στο πέλαγος τεμπέλικος Γαρμπής άπλωνε απειλητικά τα σύννεφά του στο γαλάζιο του ορίζοντα.

Η Δικαιοσύνη μέσα στα κάγκελα ή ο Λαός έξω απ’ τα κάγκελα της Δικαιοσύνης

(αυτό το χρονογράφημα το υποσχέθηκα στην συνάδελφο Α. Γληγόρη και το αφιερώνω στον οποιονδήποτε αισθάνεται ότι βρισκόμαστε πίσω από τα κάγκελα)

Περιττό να μιλήσω για τον εαυτό μου. Είμαι ένας κάποιος ανθρωπάκος και εγώ που γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτή την μικρή επαρχιακή πόλη. Υπάρχουν σημεία αυτής της πόλης με τα οποία συνδέεται ο καθένας μας ιδιαίτερα για λόγους καθαρά προσωπικούς και κάθε αλλαγή τον πληγώνει. 
Με τα χρόνια βέβαια μαθαίνουμε, όσοι μαθαίνουμε κι αν μορφωθούμε επαρκώς, να ξεπερνάμε αυτά τα μικρά συναισθήματα και να βλέπουμε μια άλλη αλήθεια, αυτήν την αλήθεια που βρίσκεται πέρα από το φθαρτό της μικρής βολτίτσας μας στην γη.

Το παραμύθι της εβδομάδας

Ήταν, μια φορά και έναν καιρό, ένα κοριτσάκι, μικρό, φτωχό και άσημο. Όταν άρχισε να μεγαλώνει και κατάλαβε τον κόσμο γύρω της, προσπάθησε να γίνει μια «μεγάλη» και «σπουδαία» γυναίκα. Ήθελε, βλέπετε, να ξεφύγει από τη μιζέρια και τη φτώχεια που είχε στη ζωή της, στο σπίτι της, στη γειτονιά, στους φίλους και στο μυαλό της. Γνώριζε πάντα ότι ήταν από τους αδικημένους ετούτης της γης. Και τούτο χωρίς να φταίει το ίδιο, έτσι από καταγωγή, λένε οι σπουδαίοι.

Επί τροχάδην μάθημα Πατριδογνωσίας

Ειδικά αφιερωμένο σε αυτόν τον πρωθυπουργό (ΓΑΠ) που είπε πως κυβερνάει έναν διεφθαρμένο λαό

Σημείωση: είναι γραμμένο από το Φθινόπωρο του 2010!!!

Αυτή τη φορά μου έχει μπει ο διάολος μέσα μου και θα καθήσω να σας κάνω, εγώ ο φτωχός οδοιπόρος, ένα μάθημα πατριδογνωσίας, έτσι που να γνωρίζετε και σεις πού βρίσκεστε, σε ποια χώρα βρίσκεστε, σε ποιά εποχή ζείτε και τι σας περιμένει πάνω στον γλόμπο της γης.

Το μάθημα θα το αρχίσω και θα το τελειώσω με ένα παραμύθι, που μπορεί να μην συνέβη έτσι ακριβώς, αλλά θα μπορούσε να συμβεί και μάλλον αντικειμενικά έτσι συνέβη και εξελίχτηκε.

Ο Ειρηνοδίκης κύριος Μνης

-Παιδάκι μου, έλεγε η μάνα του κάθε πρωί που τον σήκωνε να πάει στο Σχολαρχείο, παιδάκι μου, ξανάλεγε, κοίτα να μάθεις γράμματα, να γίνεις δικαιόρος της Νομικής, να γίνεις κύριος, να βάλεις γραβάντα και να μην έχεις ανάγκη κανένανε.

Αυτό θυμόντανε κάθε πρωί που έδενε την σκούρα βυσσινί γραβάτα του, έριχνε την τελευταία ματιά στην πρώτη και την τελευταία τρίχα της αποχωρούσης λόγω φαλάκρας χωρίστρας του ο κύριος Μνης. Ακολούθως ο κύριος Μνης, κάθε πρωΐ, έριχνε μια μούντζα κατάμουτρα στον καθρέφτη, έλεγε το συνηθισμένο «κοίτα ρε μαλάκα πως κατάντησες», χαμογελούσε ειρωνικά, σοβαρευόντανε, χάϊδευε το μουστάκι του, φορούσε το αυστηρό χαμόγελο της εξουσίας, μόλις άνοιγε την θύρα του σπιτιού του, και όδευε προς το Ειρηνοδικείον ευθυτενής, όπου τον επερίμενε ο Κοσμάς .

Γιατί η αγάπη είναι δώρο θεού και πρέπει να το σεβόμαστε και να το τιμάμε! και να το μοιραζόμαστε!

Από παιδί ξεκίνησα να δείχνω τις χάρες μου...
Στον παιδικό σταθμό ανέβαινα στο δέντρο της αυλής για να μιλήσω στους περαστικούς, στο καφενείο του μπαμπά μου έβγαζα λόγους στους χαρτοπαίχτες και τους βαρελόφρονες ανεβασμένη στην καρέκλα, στα σχολεία, όταν δεν ήμουν έξω από την τάξη…μίλαγα στους συμμαθητές και στους καθηγητές με στόμφο που τσάκιζε τα παράθυρα, στο πανεπιστήμιο φώναζα στο αμφιθέατρο στους πολιτικούς αντιπάλους. Στο γήπεδο ούρλιαζα στην ομάδα μου, καμιά φορά τα έλεγα και με την αντίπαλη, αλλά γαλλικά…