Η ιθύνουσα τάξη ή Πολυτεχνείο 1973

( Το  tank  εισβάλει…)

Ήταν μια μέρα του Νοεμβρίου σαν τις προηγούμενες. Στο Πολυτεχνείο οι φοιτητές έγκλειστοι. Στους γύρω δρόμους το στρατιωτικό καθεστώς πολιορκητής. Κόσμος περίεργος, επαναστατημένος, περαστικός, ανήσυχος. Τα τρόλεϊ και τα αυτοκίνητα αργά ανεβοκατέβαιναν την Πατησίων ρίχνοντας φοβισμένες ματιές στα μακριά μαλλιά της νεολαίας και στα καπέλα των αστυνομικών. Πήρε να νυχτώσει. Μαζύ τέσσερις φίλοι πήγαμε στο Πολυτεχνείο για να δούμε και να αποφασίσουμε για τα περαιτέρω. Θα κάναμε το βήμα; Θα ακούγαμε το γριτς του πορτονιού να ανοίγει και να μπούμε μέσα ή να μείνουμε απέξω. Χρειάζονταν παλικαριά να μπεις. Χρειάζονταν παλικαριά να μείνεις απέξω. Μια αστυνομία φοβισμένη. Αστυνομικοί να κοιτάζουν τον κόσμο και να λες αυτοί κοντεύουν να τα κάνουν απάνω τους, αν από αυτούς περιμένουν οι δικτάτορες… Η νεολαία αποφασισμένη.

Ελλάδα το τελευταίο ΣΟΒΙΕΤ!!! Αληθεύει;

Στην χώρα μας οι πολιτικοί διατείνονται, ότι με μοντελάκια διακυβέρνησης άλλων χωρών, μπορούν να μας σώσουν από το επερχόμενο ναυάγιο (αλήθεια δεν ναυαγήσαμε ακόμα;), να βγάλουν το καράβι από την ξέρα (για όσους παραδέχονται ότι προσαράξαμε), να περάσουν τον κάβο της κρίσης και να μας οδηγήσουν σε απάνεμο λιμάνι (για όσους είναι ονειροπόλοι ή μας πουλάνε εκ νέου όνειρα θερινής νυκτός). Βέβαια, δε μας εξήγησαν, γιατί στο διάστημα της μεταπολίτευσης δεν έκαναν τα όσα έλεγαν και απέτυχαν παταγωδώς.
Τα παραδείγματα πλείστα και η επιχειρηματολογία από τους αποτυχημένους τιμονιέρηδες γνωστή. Για να μην γίνουμε Αλβανία του Χότζα, Σοβιέτ του Στάλιν, Κούβα του Φιντέλ, Κίνα του Μάο, θα πρέπει να γίνουμε Δανία του νότου, Σουηδία των Βαλκανίων, Γερμανία της Μεσογείου, Ινδία της Ευρώπης και Νίγηρας των Ανατολικοευρωπαίων. Τα αναφέρω με την σειρά που ειπώθηκαν από τους «καπεταναίους». Δεν μας είπαν όμως ποτέ, αν θα γίνουμε ΕΛΛΑΔΑ. Έτσι, κατά καιρούς, ακούμε μεγαλόπνοα σχέδια εξόδου από την κρίση, τα οποία όλως τυχαίως αποτυγχάνουν.