"Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά... Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά. Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος; Αχ, πού'σαι νιότη, που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!"
Στα χρόνια της αποχαύνωσής μας , όταν απολαμβάναμε «ευμάρεια», ήμασταν άνθρωποι φιλάνθρωποι, γιατί ένα καλό, πού και πού, το κάναμε. Ήμασταν άνθρωποι με στοχασμούς, γιατί είναι δύσκολη η επιλογή του τόπου της εκδρομής. Ήμασταν άνθρωποι με αξίες, γιατί εκτιμούσαμε την οικογένεια και την φιλία, μόνο με αυτούς είχαμε πάρε δώσε, όταν βόλευε ε;
Είχαμε και λίγη στενοχώρια για ένα μικρό ποσοστό των Ελλήνων
που δεν τα κατάφερνε να επιβιώσει «αξιοπρεπώς» ε; Όμως, ήταν τόσο μικρό ποσοστό.
.png)