Η Κατάργηση των Δωρεάν Πανεπιστημιακών Συγγραμμάτων & η Απόπειρα Δολοφονίας της Ετοιμοθάνατης Εκπαίδευσης

Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας υπήρξε ανέκαθεν προβληματικό. Ως ένα σύστημα μαζικό και ως εκ τούτου με δυσθεώρητες και διαρκείς ανάγκες σε υλικοτεχνικές υποδομές και καταρτισμένο προσωπικό, παρουσίαζε πάντοτε προβλήματα και δυσλειτουργίες, οι οποίες δεν σχετίζονταν μόνο με την ελλιπή χρηματοδότησή του αλλά κυρίως με τις εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής πολιτείας.

Έτσι τα φαινόμενα της αναξιοκρατίας, του νεποτισμού, του κομματικού κράτους και του πολίτη με την κομματική ταυτότητα διέλαβαν και στον τομέα της παιδείας τις μεγαλειώδεις διαστάσεις που τους «άρμοζαν»: οι φοιτητές των πολιτικών παρατάξεων περνούσαν τα μαθήματα με μέσο, οι καθηγητές στα πανεπιστήμια διορίζονταν με μέσο (ή το τρίπτυχο «φάρα-φούστα-λεφτά» όπως κυνικά μας έλεγε κωδικοποιημένα στη νομική σχολή ο Τσούρκας) και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα (κάποια εξαιρετικά, κάποια αμφίβολης ποιότητας και κάποια για τα σκουπίδια) μοιράζονταν για πολλά χρόνια στους φοιτητές λίγο ως πολύ υπερκοστολογημένα, με τους πανεπιστημιακούς δασκάλους να κερδίζουν  ένα δεύτερο εισόδημα από το μονοπώλιο της γνώσης και τον μονόδρομο του ενός συγγράμματος και τους εκδοτικούς οίκους να τρίβουν τα χέρια τους.

Πολιτική, νομικά και λογική

Διάσκεψη 11 Μαΐου 2011. Δημοσίευση απόφασης σε δημόσια συνεδρίαση 30 Μαΐου 2011. Κι έτσι γεννήθηκε η με αριθμό 1620/2011 απόφαση του Στ’ Τμήματος του ΣτΕ.
Η διαφορά ανέκυψε ως προς το ύψος των τόκων που έπρεπε να καταβάλει το Δημόσιο, που τους υπολόγιζε με βάση το προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 21 του Κώδικα Νόμων περί δικών του Δημοσίου (κ.δ. της 26.6/10.7.1944) επιτόκιο 6% κι όχι με βάση το γενικώς ισχύον επιτόκιο.
Ζητούμενο αν η επίμαχη διάταξη του άρθρου 21 του Κώδικα Νόμων περί δικών του Δημοσίου αντίκειται στα άρθρα 4 παρ.1 και 20 παρ.1 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 παρ.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.), καθώς και στο άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ίδιας Σύμβασης και είναι, ως εκ τούτου, μη εφαρμοστέα.