«Ας λήξουν» του Μανόλη Πολέντα

Ποίηση-Απαγγελία Μανόλης Πολέντας

«Ας λήξουν»

Ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι δυνάστες του στείρου λόγου
τώρα ας λήξουν
ας καταλήξουν
οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια
του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες
που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση
τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
τώρα ας έρθει ο ουρανός
και ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις παρθένες
που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν
στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις εμφιαλώσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές,
οι μισθοί και οι αποζημιώσεις
οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων
ας λήξουν τώρα
τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν
τώρα ας τους δείξουν
τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες
που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
κάτω από το βλέμμα των αλητών του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα,
μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς
ας λάμψει για όλους τις σπέκουλες
της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας λήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που γέννησε ο Θεός
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι,
οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος
να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου
και να του πω κι εγώ, να συνεχίσω,
ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι Ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
από τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo
ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς,
οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας
που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια για πάντα
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια για πάντα ας ανθεί
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΞΙΜ

Φίλε Τούρκε δεν την πατάω αυτήν τη φορά.
Δεν ακούω τις μαλακίες του καθενός πονηρούλη
ότι είσαι προαιώνιος εχθρός μου.
Ξέρω πως αυτήν την ώρα
παίρνεις την οικουμένη από το χέρι
και την οδηγείς στην πλατεία Ταξίμ
να της διδάξεις τον πετροπόλεμο
έχοντας απέναντί σου τα κτήνη του καθεστώτος
με τις πλαστικές ασπίδες και τα χημικά.
Πάρε με κι εμένα φίλε απαλά από το χέρι
να με οδηγήσεις μέσα στα σκοτάδια μου
στον ήλιο της αυγής σου.
Πάρε με στα γεμάτα αίμα ολοπόρφυρα όνειρά σου,
Πάρε με κοντά σου να χτυπηθώ
σώμα με σώμα
με την κακομοιριά μου
και την ιστορία μου
που με θέλει υπόδουλο
απ΄ τα χρόνια των επιγόνων
μέχρι σήμερα σε κάθε λογίς σταυροφόρους.
Μην με αφήνεις στα χέρια
του πλησίον μου,
στα χέρια αυτών που κυβερνούν την μοίρα μου.
Θέλω κοντά σου να ριχτώ στην μάχη
κι ας πεθάνω μέσα στην πλατεία Ταξίμ
δίπλα στα όνειρά μου
με θάνατο τίμιο και καθαρό.

02.06.2013
Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Μάθημα αξιοπρέπειας

Στάθηκες εκεί στο σοκάκι της Ιστανμπούλ και αψήφησες το σιδερένιο Panzer των τουρκικών δυνάμεων καταστολής. Μου έκανες εντύπωση γυναίκα. 

Με το σώμα αυτό γέννησες παιδιά για το δικό σου έθνος. Με το σώμα αυτό δεν δίστασες να μπεις μπροστά και να δείξεις την δύναμη της ψυχής σου. Με το σώμα αυτό διδάσκεις στην ανθρωπότητα ότι δεν έχει σημασία το έθνος, η φυλή ή το χρώμα όταν διακυβεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με το σώμα αυτό ξεπέρασες τη φήμη του λαού σου, ενός λαού που πιστεύει στο δικό του Θεό, αλλά δεν δίστασε να βγει στους δρόμους.

Οι δικοί μας εθνοσωτήρες θα πουν ότι σε έβαλαν οι Γκρίζοι Λύκοι ή ότι πολεμάς για την απαγόρευση του αλκοόλ ή ότι είσαι απλά οπαδός ενός κόμματος που επιθυμεί το μπάχαλο και όχι την αναδημιουργία και τη μεταρρύθμιση στη δική σου χώρα.

Είμαι βέβαιος ότι με το σώμα σου θες να μας πεις ότι κανείς δεν θα σχεδιάσει το μέλλον σου χωρίς εσένα. Με το σώμα σου δείχνεις σε όλο το κόσμο ότι υπάρχεις, ενώ όλοι εμείς είμαστε χαμένοι στην ανυπαρξία. Το σώμα αυτό να μείνει χαραγμένο στο θυμικό μας. Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται ποτέ.

Εμείς στην ελληνική δημοκρατία αυτό επιλέξαμε...Μετά τα golden boys, ήρθαν τα good boys. 

Το νερό θα αγγίξει το σώμα σου και θα σε πετάξει πέρα και ίσως σήμερα είσαι νεκρή. Το σώμα αυτό όμως έχει τόση δύναμη και δείχνει στο ελληνικό έθνος ότι έτσι κερδίζονται οι μάχες των ανθρώπων έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας. 

Όχι με γιαλαντζί μάχες, όχι με συναυλίες του Μητροπάνου.

Αυτό το σώμα της ισλαμίστριας τουρκικής υπηκόου δείχνει στην ανθρωπότητα πως αποκτιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. ...Πόσο λίγο με κάνεις να νιώθω με αυτή σου τη πράξη.

Γράφει ο Ιωάννης Γιαγλάρας

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Η Ταυτότητα του Εικονικού Επαναστάτη

Σε αντίθεση μ’ αυτό που πιστεύουν ορισμένοι άνθρωποι, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά της τρίτης ηλικίας, ο εικονικός επαναστάτης είναι μια γνώριμη φιγούρα, καθόλου μα καθόλου σπάνια στις νεότερες ηλικίες.

Επανάσταση

(ένα σύντομο διήγημα αφιερωμένο στην Κωστούλα)

Φόρεσε το ωραίο μεταξωτό, βαθύ κόκκινο, φουλάρι του, το απίθανο Εγγλέζικο, μπλε-μαύρο, σταυρωτό, με απαλή κόκκινη ρίγα, κοστουμάκι του, τα χειροποίητα, μαύρα, τριζάτα, λουστρίνια υποδήματα του (με ποντίνα παρακαλώ), έριξε μια ματιά στις λίγες άσπρες τρίχες που εμφανίστηκαν στο κατάμαυρο μαλλί του, τις σκέπασε προσεχτικά, έλαβε το ελαφρώς σοφιστικέ υφάκι με περίσσιους τόνους υπεροψίας μπαροβίως διαβιούντος δικηγοράκου και αναχώρησε από τους ελεύθερους της αριστεράς για λιμάνια σίγουρα, εκεί που δένουν τα ιστιοφόρα με τα ψηλά άλμπουρα, τις βαθειές καρένες, τις λευκόσαρκες ανωμαλιάρες γκόμενες και τις μυτιές της κόκας .