Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

Άγνωστος Έλλην Βουλευτής

Αυτές οι σκηνές που ζούμε σήμερα και εδώ και πολύ καιρό δεν είναι καινούριες, ούτε ξεκίνησε η ιστορία της αντισυνταγματικότητας από το μνημόνιο και μετά. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ο ίδιος χαβάς ήταν. Όταν ήταν στην κυβέρνηση η Μπλε Δημοκρατία, το Πράσινο Κίνημα με συγχορδία έβαζε θέματα αντισυνταγματικότητας συνεχώς, ναι ή όχι κύριε Μαυρογιαλούρο, είστε παλιός εδώ μέσα και συνέβαινε και το ανάποδο, από τη Μπλε Δημοκρατία, πάντα-πάντα!!!
και κορώνες μεγάλες για δικτατορίες έχουν ακουστεί, άμα ακούσει κανένας όλη την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων, των φοβερών, τα προηγούμενα χρόνια συνέβαινε ακριβώς το ίδιο πράγμα και υπηρετούσε πάντα έναν διπολισμό και μια αντιπαράθεση ανεξάρτητα, λέω, από το αν υπήρχαν προβλήματα ή όχι.

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Μάθημα αξιοπρέπειας


Στάθηκες εκεί στο σοκάκι της Ιστανμπούλ και αψήφησες το σιδερένιο Panzer των τουρκικών δυνάμεων καταστολής. Μου έκανες εντύπωση γυναίκα. 

Με το σώμα αυτό γέννησες παιδιά για το δικό σου έθνος. Με το σώμα αυτό δεν δίστασες να μπεις μπροστά και να δείξεις την δύναμη της ψυχής σου. Με το σώμα αυτό διδάσκεις στην ανθρωπότητα ότι δεν έχει σημασία το έθνος, η φυλή ή το χρώμα όταν διακυβεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με το σώμα αυτό ξεπέρασες τη φήμη του λαού σου, ενός λαού που πιστεύει στο δικό του Θεό, αλλά δεν δίστασε να βγει στους δρόμους.

Οι δικοί μας εθνοσωτήρες θα πουν ότι σε έβαλαν οι Γκρίζοι Λύκοι ή ότι πολεμάς για την απαγόρευση του αλκοόλ ή ότι είσαι απλά οπαδός ενός κόμματος που επιθυμεί το μπάχαλο και όχι την αναδημιουργία και τη μεταρρύθμιση στη δική σου χώρα.

Είμαι βέβαιος ότι με το σώμα σου θες να μας πεις ότι κανείς δεν θα σχεδιάσει το μέλλον σου χωρίς εσένα. Με το σώμα σου δείχνεις σε όλο το κόσμο ότι υπάρχεις, ενώ όλοι εμείς είμαστε χαμένοι στην ανυπαρξία. Το σώμα αυτό να μείνει χαραγμένο στο θυμικό μας. Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται ποτέ.

Εμείς στην ελληνική δημοκρατία αυτό επιλέξαμε...Μετά τα golden boys, ήρθαν τα good boys. 

Το νερό θα αγγίξει το σώμα σου και θα σε πετάξει πέρα και ίσως σήμερα είσαι νεκρή. Το σώμα αυτό όμως έχει τόση δύναμη και δείχνει στο ελληνικό έθνος ότι έτσι κερδίζονται οι μάχες των ανθρώπων έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας. 

Όχι με γιαλαντζί μάχες, όχι με συναυλίες του Μητροπάνου.

Αυτό το σώμα της ισλαμίστριας τουρκικής υπηκόου δείχνει στην ανθρωπότητα πως αποκτιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. ...Πόσο λίγο με κάνεις να νιώθω με αυτή σου τη πράξη.

Γράφει ο Ιωάννης Γιαγλάρας

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β´

Θ. Π. Βρυζάκης, Η Έξοδος του Μεσολογγίου,
1855, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β´

Ι.
Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει·
Λαλεῖ πουλί, παίρνει σπειρί, κ᾿ ἡ μάνα τὸ ζηλεύει.
Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε· στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει·
Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα, καὶ κλαίει:
«Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ᾿ ἔχω ῾γὼ στὸ χέρι;
Ὁποῦ σὺ μοὔγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει.»

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α´

De Lansac, "Αυτοθυσία" 1828, Δημοτική Πινακοθήκη, Μεσολόγγι.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α´
I.
Τότες ἐταραχτήκανε τὰ σωθικά μου, καὶ ἔλεγα πὼς ἦρθε ὥρα νὰ ξεψυχήσω· κ᾿ εὑρέθηκα σὲ σκοτεινὸ τόπο καὶ βροντερό, ποὺ ἐσκιρτοῦσε σὰν κλωνὶ στάρι ῾ς τὸ μύλο ποὺ ἀλέθει ὀγλήγορα, ὡσὰν τὸ χόχλο ῾ς τὸ νερὸ ποὺ ἀναβράζει᾿ ἐτότες ἐκατάλαβα πὼς ἐκεῖνο ἤτανε τὸ Μεσολόγγι· ἀλλὰ δὲν ἔβλεπα μήτε τὸ κάστρο, μήτε τὸ στρατόπεδο, μήτε τὴ λίμνη, μήτε τὴ θάλασσα, μήτε τὴ γῆ ποὺ ἐπάτουνα, μήτε τὸν οὐρανό᾿ ἐκατασκέπαζε ὅλα τὰ πάντα μαυρίλα καὶ πίσσα, γιομάτη λάμψι, βροντή, καὶ ἀστροπελέκι· καὶ ὕψωσα τὰ χέρια μου καὶ τὰ μάτια μου νὰ κάνω δέηση, καὶ ἰδοὺ μές᾿ ῾ς τὴν καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα μὲ φόρεμα μαῦρο σὰν τοῦ λαγοῦ τὸ αἷμα, ὅπου ἡ σπίθα ἔγγιζε κ᾿ ἐσβενότουνε· καὶ μὲ φωνή, ποὺ μοῦ ἐφαίνονταν πὼς νικάει τὴν ταραχὴ τοῦ πολέμου, ἄρχισε·

«Τὸ χάραμα ἐπῆρα
Τοῦ Ἥλιου τὸ δρόμο,
Κρεμώντας τὴ λύρα
Τὴ δίκαιη ῾ς τὸν ὦμο,
Κι᾿ ἀπ᾿ ὅπου χαράζει
Ὡς ὅπου βυθᾶ,

Τὰ μάτια μου δὲν εἶδαν τόπον ἐνδοξότερον ἀπὸ τοῦτο τὸ ἁλωνάκι.»

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013

Ποια Ελλάδα Ρεεεε

Εικονα:«Η Εκάβη τυφλώνει τον Πολυμήστορα», έργο του Τζουζέππε Μαρία Κρέσπι
Βασιλικό Μουσείο των Καλών Τεχνών, Βρυξέλλες. Πηγή : wikipedia
Από τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής είχα κονομήσει έναν φίλο Θεσσαλό. Τάλεγε θυμάμαι λίγο, όπως και εγώ τα έλεγα λίγο. Αυτός τα έλεγε με εκείνο το χαρακτηριστικό τρόπο των Θεσσαλών. Μια βλάχικη προφορά επίπεδη χωρίς τις κορώνες των ορεινών όγκων. Και εγώ φυσικά τραγουδιστά Εφτανησιώτικα, κάτι λιγότερο βέβαια από τους Κερκυραίους και τους Ζακυνθινούς, αλλά τραγουδιστά προς το Βυζαντινό και όχι προς τα κάντο των Ιταλιάνων....

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013

Η Ελλάδα πέθανε γρήγορα...

Τα χέρια που δεν έγιναν ΓΡΟΘΙΑ και υψώθηκαν για ελεημοσύνη...
"Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο." Θανάσης Βέγγος στην ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα»
Κάπως έτσι, ο λαός μας, δείχνει ότι έκανε το βιολογικό κύκλο του. Ένας λαός χωρίς ιστορική μνήμη, με έντονο γονιδιακό ραγιαδισμό, προσπαθεί απλά να επιβιώσει χωρίς στόχους, χωρίς προοπτική. Η Ελλάδα έκανε το πέρασμά της ανά τους αιώνες. Έδωσε ότι μπορούσε να δώσει στην ανθρωπότητα, και έμεινε μόνη να αργοσβήνει. Πέρασαν από πάνω της όλες οι φυλές του πλανήτη. Μεταλλάχθηκε και δεν έχει καμία σχέση με το τί ήταν στο πολύ μακρινό παρελθόν. Αξιοθαύμαστο ίσως είναι, ότι άργησε να σβήσει. Παραδόξως, σε σχέση με άλλους πολιτισμούς άντεξε πολλαπλάσιο χρόνο, πάραυτα όμως έσβησε και σε αυτό δεν χωρεί αμφιβολία.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Η έλλειψη ΘΥΜΟΥ ως case study στην πορεία του Έλληνα προς την υποδούλωση



Είναι βέβαιο ότι στις μεγάλες πανεπιστημιακές έδρες ψυχολογίας το φαινόμενο «Έλληνας»  θα αποτελεί το πλέον περιζήτητο μεταπτυχιακό. Πιστός ο Έλληνας στην Ιστορία του  καταρρίπτει έναν ακόμη μύθο: Αμφισβητώντας ευθέως τους παραδεκτούς κανόνες της επιστήμης της ψυχολογίας αναδεικνύει νέα επιστημονικά δεδομένα, άγνωστα μέχρι χθές στην επιστήμη… Ότι στη διαδικασία προς το θάνατο το υποκείμενο είναι δυνατόν να οδηγηθεί από την άρνηση κατευθείαν στην αποδοχή, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ το ενδιάμεσο στοιχείο του ΘΥΜΟΥ που χαρακτηρίζει την τυπική «ψυχολογία της πορείας προς το θάνατο». Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα  άγνωστο…

Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

Μικρή και λίγη (εξομολόγηση)


"Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά... Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά. Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος; Αχ, πού'σαι νιότη, που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!"

Στα χρόνια της αποχαύνωσής μας , όταν απολαμβάναμε «ευμάρεια», ήμασταν άνθρωποι φιλάνθρωποι, γιατί ένα καλό, πού και πού, το κάναμε. Ήμασταν άνθρωποι με στοχασμούς, γιατί είναι δύσκολη η επιλογή του τόπου της εκδρομής. Ήμασταν άνθρωποι με αξίες, γιατί εκτιμούσαμε την οικογένεια και την φιλία, μόνο με αυτούς είχαμε πάρε δώσε, όταν βόλευε ε;
Είχαμε και λίγη στενοχώρια για ένα μικρό ποσοστό των Ελλήνων που δεν τα κατάφερνε να επιβιώσει «αξιοπρεπώς» ε; Όμως, ήταν τόσο μικρό ποσοστό.