Αγάπη μάθε να αγαπάς

Χαθήκαμε στους αριθμούς και στους πολιτικούς... ας πούμε κάτι διαφορετικό, μέσα απ' τους στίχους του Γιώργου Σκούρτη...

Η φάμπρικα δεν σταματά,

δουλεύει νύχτα μέρα

και πώς τον λεν το διπλανό

και τον τρελό τον Ιταλό

να τους ρωτήσω δεν μπορώ

ούτε να πάρω αέρα...

Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός

ξεχνάω τη μιλιά μου

είμαι το νούμερο οχτώ

με ξέρουν όλοι με αυτό

κι εγώ κρατάω μυστικό

ποιο είναι τ’ όνομά μου.

Χαθήκαμε ως άνθρωποι στα εφήμερα, ερωτευτήκαμε τους αριθμούς, και χαθήκαμε.

Χαθήκαμε, έτσι μάθαμε να πορευόμαστε και στο διάβα των ανθρώπινων σχέσεων.

Προσαρμοζόμαστε στην εικονική πραγματικότητα. Ούτε αέρα τελικά... μέχρι να γίνουμε εκκρεμότητα... εν αναμονή νούμερο, στον ολετήρα της φάμπρικας που χτίσαμε.

Συμβιβαζόμαστε στα λίγα, στο πρώτο σκαλοπάτι κι ονειρευόμαστε το τελευταίο. Αυτό το σκαλοπάτι των σχέσεων, το εκκρεμές, ένα βήμα μπρος - ένα πίσω, και τελικά όλο εκεί μένουμε, μόνοι, και προσποιούμαστε... την απουσία.

Αγάπη μάθε να αγαπάς

Συνοδοιπόρος ο καιρός, σε τούτο το ταξίδι
μέσα Ιούνη κι έβαλε κακό σημάδι ήδη
τη μέρα νύχτωσε βαριά, την έκανε στην άκρη
βροχή να πέσει δυνατή, κάθε σταλιά και δάκρυ.
Ο λόγος ήταν περισσός, άδειος κι αδικημένος
στο δάκρυ ήτανε γραφτό, να φύγω πικραμένος
κι ο χρόνος είναι σχετικός, μα τον μετράς για λίγο
στα δύσκολα της μοναξιάς πάλι να καταλήγω.

Να τη θυμάσαι τη βροχή, να μην μετράς την μέρα

δεν μπόρεσες το μέτρημα, εσύ να βγάλεις πέρα.

Το λάθος δρόμο διάλεξες, απ' το παλιό κιτάπι
και ερωτεύτηκες ρηχά μια αμέτρητη αγάπη.
Λάθος το λάθος έφερε, λάθος πολύ μεγάλο
τ' όνειρο που θέλησα, στη θέση του να βάλω.

Κι η θέση είναι αδειανή, κι ας φαίνεται γεμάτη
με την ελπίδα όταν ζεις, σου γίνεται γινάτι.

Ζωής παράσταση γυμνή, θέατρο κοινωνία,
ρόλος τριτεύον τελικά, γεμάτος ειρωνεία...

στην πρώτη έπρεπε να βρω, την τελική φυγή μου

μα δεύτερη ήρθε η φυγή, και πρώτη η πληγή μου.

Δες το καρφί μες στην πληγή για πάντα θε να μείνει
κόκκινο στίγμα στην ζωή, να σου θυμίζει εκείνη.
Κι αν μετανιώνω τώρα δα, μαζεύοντας κομμάτια
στης άμμου την ακρογιαλιά δεν έχτιζα παλάτια.

Η αγάπη είναι Αναρχική, σύνορα δεν θα ορίσει
στου χρόνου τα περάσματα για να σε λησμονήσει,
του έρωτα όμως το εκκρεμές, τα όρια κι αν εκτείνει
προδότης εις το διηνεκές γεννήθηκε να μείνει.
Κάθε χρονιά και έρωτας ληγμένος πριν αρχίσει
γιατί αγάπη δεν χωρά το μέσα σου να ζήσει
μα όσες του έρωτα στιγμές κι αν τύχεις στη ζωή σου
αγάπη μάθε να αγαπάς, να βγαίνει στη πνοή σου…

ΑΚ

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

«Ας λήξουν» του Μανόλη Πολέντα

Ποίηση-Απαγγελία Μανόλης Πολέντας

«Ας λήξουν»

Ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι δυνάστες του στείρου λόγου
τώρα ας λήξουν
ας καταλήξουν
οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια
του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες
που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση
τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
τώρα ας έρθει ο ουρανός
και ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις παρθένες
που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν
στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις εμφιαλώσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές,
οι μισθοί και οι αποζημιώσεις
οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων
ας λήξουν τώρα
τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν
τώρα ας τους δείξουν
τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες
που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
κάτω από το βλέμμα των αλητών του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα,
μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς
ας λάμψει για όλους τις σπέκουλες
της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας λήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που γέννησε ο Θεός
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι,
οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος
να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου
και να του πω κι εγώ, να συνεχίσω,
ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι Ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
από τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo
ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς,
οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας
που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια για πάντα
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια για πάντα ας ανθεί
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (16-19 Μαΐου 2013)

To περιοδικό Intellectum (www.intellectum.org) συμμετέχει ενεργά τα τελευταία έξι χρόνια στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Σαν σήμερα 9 Μάη 1936... "Επιτάφιος".

Σαν σήμερα το 1936 οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης βάφονται με εργατικό αίμα από την κυβέρνηση Μεταξά. Ο Μάης του 1936 στη Θεσσαλονίκη αποτελεί τον τελευταίο μεγάλο απεργιακό σταθμό του εργαζομένων πριν τη δικτατορία Μεταξά.

Άνθρωπος ανθρώπου έλξη

Έπεσε βαριά αχλή, σε σκέψεις κι όνειρα,
της ευψυχίας τον αχό έπνιξε με το άχθος,
μύχιους πόθους έριξε στον ενδεή φθόνο,
θύμισες αιχμαλώτισε στης λήθης τα δεσμά.

Δίψασα. Ζωή δίχως τον πρώιμο γλεύκο συναισθημάτων.
Δίχως αγκάλης θαλπωρή, δίχως ανθρώπους.
Οι ρίζες αποζήτησαν πέτρες αντί για χώμα,
δεν ευδοκίμησαν ποτέ, ξερακιανό του έρωτα σώμα.

Μας άλωσε η μοναξιά, και το εγώ και η ύλη.
Κατάχαμα και ξένοι στον ίδιο τόπο.
Ανύπαρκτος σε ανύπαρκτους περαστικούς.
Κατάχαμα, στις εγκατάλειψης το γκρίζο.

Σήκωσα το βλέμμα να βρω χρώμα στις εικόνες.
Στο διάβα σου, τα μάτια μας αντάμωσαν.
Χαμόγελο στα χείλη άνθισε. Κοντοζύγωσες.
Αγάπη φέρεις, έρωτα σπορά στης Άνοιξης τα χέρια.
Άνθρωπος ανθρώπου έλξη θέλει, να δίνει χέρι, να τον σηκώνει.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Φιλί στα μάτια

Τα χείλη, μάτια αντάμωσαν
και χωρισμό τους φέραν,

ποτέ δεν τους ψιθύρισαν
το τέλος, κι ας το ξέραν.

Τον οιωνό εκπλήρωσαν

στης άνοιξης τη χάρη,
τα μάτια πια τ' άφησαν
η λήθη να τα πάρει.

Άλλοθι, φόβος, προσμονή

παλεύουν στα όνειρά μας,
μιας απουσίας εμμονή
χώρισε τα φιλιά μας.

Κι αν προσπαθούμε μάταια
πνοή να πάρει η σχέση,
ακόμα και στ' αβέβαια
μ΄αγάπη να μας δέσει~

Μάθε πως την ερώτηση
αν αγαπώ, την ξέρεις.

Το ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ, ψευδαίσθηση,

αγάπης ψέμα φέρεις.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

"ΜΙΚΡΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ", του Κωνσταντίνου Μελισσά

ΜΙΚΡΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ του Κωνσταντίνου Μελισσά

ΣΑΜΟΥΡΑΙ Του Κωνσταντίνου Μελισσά

Είτε μόνος
είτε με πολλούς
είτε με φίλους
είτε με εχθρούς
είτε με θύελλα
είτε με λιακάδα
με συννεφιά ή πυροβόλο βροχή
με χρόνου πίεση ή ρέμπελη ζωήΣε αμφιθέατρο
ή μουσείο
σε βιβλιοθήκη
ή συνεδριακή αίθουσα ξενοδοχείου
σε εστιατόριο
 ή καπηλειό
σε λεωφόρο
ή  σοκάκι σωστό

Στη Σαλονίκη ή στο Άνω Ψυχικό
στην Πορταριά ή στο Βελβεντό
στη Βαρσοβία, στη Βολιβία ή στον Μικρό Τιτανικό
Με πένα «Τρόικα» ή ένα μπικ στύλο
(φαγωμένο απ’ τους κυνόδοντες και το καπάκι αυτό)
 σπαθί Κατάνα στο χέρι τ’ αριστερό
και κάνα δυο σελίδες από φύλλο κίτρινο ή λευκό
ασπίδα Ρωμαίου στο άλλο να κρατώ

μ’ ένα μικρόφωνο κλειστό ή ανοικτό
σάρισα λόγχη
με το δεξί και τ’ αριστερό

να προχωρώ μέσα στο πλήθος
ή μ’ ένα σκιάχτρο-σύντροφο

με πάθος, θάρρος, ορμή και κορμί
από ατσάλι, τιτάνιο και λάβα μαζί
Μόνος αντίπαλος να μένει ο καιρός,
το ρολόι, ο χρόνος κι ο μήνας ο παλιός.
Αυτόν που να νικήσω μπορεί να μην μπορώ
μα τόσο θέλω να το επιχειρώ.

bibliotheque

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΙΤΑΛΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑΤΑ

Θ. Π. Βρυζάκης, "Η ανατίναξη του Χρήστου Καψάλη", Δημοτική
Πινακοθήκη, Μεσολόγγι.

Μάρθα:

«Il perchι di tanto guardare, di tanto sommesso parlare del mondo che a me d᾿ innanzi passava, mi fu rivelato dalla grande e soave ricchezza dell᾿ amor vostro. Ed ora non so come tutto questo mi s᾿ affaccia come ombra. Tutti gli oggetti che una volta inafferrabili nella loro altezza mi si mostravano, ora mi si affacciano, come a chi θ piantato sopra alta montagna, s᾿ affaccia nel basso mare 1αΑ sua imagine. Cos¨ non tutto ¨¨ perduto per noΙο ¦©¦Ο ho cessato di guardare in questo frutto del mio grembo un᾿ imagine come quella che fanno sul petto i marinari coll᾿ ago, ho cessato d᾿ invidiare l᾿ uccelletto che trov¨° un granello e canΜava. ¦a co uccello, mentre l᾿ ardore estivo infuoca la natura, trova il suo bene nell᾿ ombra fresca e l᾿ accoglie colla piccola anima e con qualche suono fuggevole, cosμ io dal vortice degli armati che mi cingono numerosi, strepitanti, trionfanti, mi ricovro in luogo dove sono raccolti tutti i troni della terra - Ιο parlo di te, ο benefica Mina dell᾿ alba».

(ΑΕ 478 Β. Ἀνήκει στὸ  Γ´ σχεδίασμα)

(Μετάφραση)

Μάρθα :

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ´

Ε. Delacroix, "Η Ελλάδα στα ερείπια του
Μεσολογγίου", 1826.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ´

I.
Μητέρα, μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα,
κι ἂν στὸ κρυφὸ μυστήριο ζοῦν πάντα τὰ παιδιά σου
μὲ λογισμὸ καὶ μ᾿ ὄνειρο, τί χάρ᾿ ἔχουν τὰ μάτια,
τὰ μάτια τοῦτα, νὰ σ᾿ ἰδοῦν μὲς στὸ πανέρμο δάσος,
ποὺ ξάφνου σοῦ τριγύρισε τ᾿ ἀθάνατα ποδάρια
(κοίτα) μὲ φύλλα τῆς Λαμπρῆς, μὲ φύλλα τοῦ Βαϊῶνε!
Τὸ θεϊκό σου πάτημα δὲν ἄκουσα, δὲν εἶδα·
ἀτάραχη σὰν οὐρανὸς μ᾿ ὅλα τὰ κάλλη πὤχει,
ποὺ μέρη τόσα φαίνονται καὶ μέρη ῾ναι κρυμμένα!
Ἀλλά, Θεά, δὲν ἠμπορῶ ν᾿ ἀκούσω τὴ φωνή σου,
κι εὐθὺς ἐγὼ τ᾿ ἑλληνικοῦ κόσμου νὰ τὴ χαρίσω;
Δόξα ῾χ᾿ ἡ μαύρη πέτρα του καὶ τὸ ξερὸ χορτάρι.

(Ἡ Θεὰ ἀπαντάει εἰς τὸν ποιητὴ καὶ τὸν προστάζει νὰ ψάλῃ τὴν πολιορκία τοῦ Mεσολογγιοῦ).

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β´

Θ. Π. Βρυζάκης, Η Έξοδος του Μεσολογγίου,
1855, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β´

Ι.
Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει·
Λαλεῖ πουλί, παίρνει σπειρί, κ᾿ ἡ μάνα τὸ ζηλεύει.
Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε· στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει·
Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα, καὶ κλαίει:
«Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ᾿ ἔχω ῾γὼ στὸ χέρι;
Ὁποῦ σὺ μοὔγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει.»

Διονύσιος Σολωμός - Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι - ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α´

De Lansac, "Αυτοθυσία" 1828, Δημοτική Πινακοθήκη, Μεσολόγγι.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α´

I.

Τότες ἐταραχτήκανε τὰ σωθικά μου, καὶ ἔλεγα πὼς ἦρθε ὥρα νὰ ξεψυχήσω· κ᾿ εὑρέθηκα σὲ σκοτεινὸ τόπο καὶ βροντερό, ποὺ ἐσκιρτοῦσε σὰν κλωνὶ στάρι ῾ς τὸ μύλο ποὺ ἀλέθει ὀγλήγορα, ὡσὰν τὸ χόχλο ῾ς τὸ νερὸ ποὺ ἀναβράζει᾿ ἐτότες ἐκατάλαβα πὼς ἐκεῖνο ἤτανε τὸ Μεσολόγγι· ἀλλὰ δὲν ἔβλεπα μήτε τὸ κάστρο, μήτε τὸ στρατόπεδο, μήτε τὴ λίμνη, μήτε τὴ θάλασσα, μήτε τὴ γῆ ποὺ ἐπάτουνα, μήτε τὸν οὐρανό᾿ ἐκατασκέπαζε ὅλα τὰ πάντα μαυρίλα καὶ πίσσα, γιομάτη λάμψι, βροντή, καὶ ἀστροπελέκι· καὶ ὕψωσα τὰ χέρια μου καὶ τὰ μάτια μου νὰ κάνω δέηση, καὶ ἰδοὺ μές᾿ ῾ς τὴν καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα μὲ φόρεμα μαῦρο σὰν τοῦ λαγοῦ τὸ αἷμα, ὅπου ἡ σπίθα ἔγγιζε κ᾿ ἐσβενότουνε· καὶ μὲ φωνή, ποὺ μοῦ ἐφαίνονταν πὼς νικάει τὴν ταραχὴ τοῦ πολέμου, ἄρχισε·

«Τὸ χάραμα ἐπῆρα

Τοῦ Ἥλιου τὸ δρόμο,

Κρεμώντας τὴ λύρα

Τὴ δίκαιη ῾ς τὸν ὦμο,

Κι᾿ ἀπ᾿ ὅπου χαράζει

Ὡς ὅπου βυθᾶ,

Τὰ μάτια μου δὲν εἶδαν τόπον ἐνδοξότερον ἀπὸ τοῦτο τὸ ἁλωνάκι.»

Ο Προμηθέας των μικρών ανθρώπων

Όταν το σκοτάδι στα σπλάχνα 
της βραδινής αχλής απλώνεται
ντυμένο με την αδιόρατη τσίπα 
της νυχτός που πέφτει, 
τα άτιμα πουλιά των ωρών 
κατατρώγουν τα ακροδάχτυλα 
Του ολυμπίου φωτός 
Κι' ο Προμηθέας 
Στητός πάνω ψηλά στα κορφοβούνια 
μιλάει σοφά στα όρνια:
Τι κι αν ορίστηκα να στέκω εδώ δεμένος 
και να χορταίνετε με τα σπλάχνα μου θεριά. 
Τι κι αν αυτή την ώρα που το σκοτάδι θεριεύει 
στ' ανθρώπινο είδος και πλακώνει το μέλλον του,
Εγώ - Αυτός 
σας χαιρετώ με το χαμόγελο της γνώσης και της σοφίας 
που ανοίγει τα μάτια της θαμπά την άλλη μέρα 
μεσ' την αχλή του καλαμιώνα του πρωινού 
που φέγγει στο γένος των μικρών ανθρώπων 
Φως 
λουσμένο με τα αίματα του τοκετού. 

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Διαστροφή Του Κωνσταντίνου Μελισσά

Διαστροφή Του Κωνσταντίνου Μελισσά

Στην αρχή σ’ ένιωσα στο Μόναχο.
Αεράκι Κασμίρ Μιστ της Μις Κάραν
το συνονθύλευμα αρωμάτων
στο κατάστημα αρωμάτων-καλλυντικών-ποτών
και άλλων συναφών του αεροσταθμού.

Λίγα λόγια για τον Κ. Βάρναλη

   
          «Ἐθνικὴ Παιδεία»

Γανιάσατε, δασκάλοι, νὰ ξεμάθω
νά ῾μαι ἐγώ, νὰ στοχάζομαι, νὰ θέλω-
ψέματα ὅλο ν᾿ ἀκούω, νὰ λέω, νὰ πράττω,
γιὰ ψέματα νὰ ζῶ καὶ νὰ πεθαίνω.

Δὲν μπόρεσε ἡ σπουδὴ νὰ μὲ χαλάσει.
Ἀντέξανε σαρκίο, ψυχὴ καὶ γνώση
μὰ κάθε τόσο θάνατος νὰ ξέρεις
ὅτ᾿ εἶσαι πάντα πουλημένο κρέας.

Σαν προχθές γεννήθηκε στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας το 1884. Τελείωσε το σχολείο στη Φιλιππούπολη και έπειτα ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Φιλολογία. Το 1908 πήρε το πτυχίο του και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση. Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

Αττική γη

Διάδημα του βράχου,
Των οφθαλμών λεπτές χορδές,
του κάλους και της αιωνιότητος ευθείες,
Στήλες θρεμμένες στο λευκό των σπλάχνων τους
Και πανωθέ τους το κυπαρίσσι και η ελιά,
Τριγυρισμένες από τα λευκοστεφή πρωϊνά
και τα μενεξεδένια πέπλα του αποσπερνού ήλιου
Της Αττικής Γης.
Στη σκιά της δόξας σου
ο Βασιλεύς έθεσε το βλάσφημο ερώτημα:
Ή του Ολύμπου κάτοικος Ισόθεος ή Των ανθρώπων Βασιλεύς
ισόβιος.
Και οι ήσκιοι σου ,κρατώντας της σκέψης μας το μέτρο, 
Απάντησαν:
Καλύτερα στο μέλλον Θεός , παρά στο παρόν Βασιλεύς και 
Κοσμοκράτωρ.
Έτσι μετά από χρόνια απεβίωσεν ο Κοσμοκράτωρ Βασιλεύς στην ξένην,
Ως πέπρωται,
εξ ανθρωπίνης ασθενείας,
ως είθισται,
και επί της επιταφίου στήλης από μάρμαρο λευκό της Αττικής γης
έγραψαν:
Αλέξανδρος Βασιλεύς, των βαρβάρων Θεός.

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος


Υστερόγραφο 1: η εξουσία διαφθείρει και οι εξουσιάζοντες δεν έχουν αντιληφθεί ότι είναι χαρτομάνδυλα μιας χρήσεως...

Υστερόγραφο 2: έτσι κάνουμε το πρωτοχρονιάτικο βήμα μας...

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Καλικατζάροι

Παραμονή πρωτοχρονιάς ήρθες 
να παίξουμε τα ψήλου* 
με κέρματα φθαρμένα απ΄ τον καιρό.
Με κοίταξες βαθειά στα μάτια
και είδες 
πως τα σύμβολα δεν τα πετώ άσκοπα στα λασπόνερα 
ρίχνοντας νομίσματα στα βόλια*.
-Γιατί; μου είπες. Εγώ ρυθμίζω τον καιρό. Σειρά σου. 
Σιώπησα 
και την σιωπή μου την έβαλες στο λεξιλόγιο σου, 
μα δεν κατάλαβες ποτέ το νόημά της.
-Η σιωπή είναι η αδυναμία των θνητών, ξανάπες.
Η Δύναμη μου 
Αδυναμία δική σου 
που δεν κατάλαβες το νόημα του παιχνιδιού.
-Το παιχνίδι . 
Ά το παιχνίδι …. 
Το ρυθμίζουν οι Νόμοι που έθεσα εγώ, επέμενες με κομπασμό.
Θεέ των μικρών ανθρώπων 
από τότε που ενσαρκώθηκες 
εμφανίστηκαν στην γη καλικατζάροι 
και παίζουν την ζωή μας κορώνα γράμματα, τόλμησα να πω.
-Ναι, μου απάντησε ανύποπτα μια ταπεινή γειτόνισσα,
πρόσεξε μην ρίξεις την Πρωτοχρονιά νομίσματα στα βόλια.

* όροι του παιχνιδιού στριφτού.

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Προσευχή στον δικό μου Θεό

Μια απόπειρα προσευχής των ημερών...

Αφιερωμένο στον Νίκο τον Καββαδά.

Δεν ξέρω αν γεννήθηκες ταπεινός 
Δεν ξέρω καν αν γεννήθηκες 
Χριστέ μου
ή αν όλα αυτά 
τα λένε οι γραφές 
των σταυρωτών σου 
για να δικαιολογήσουν 
τον λόγο που σε σταύρωσαν.
Σε βλέπω
σήμερα
χρονιάρες μέρες
σκυφτό 
να τριγυρνάς στα σκουπίδια 
των πόλεων 
της δήθεν ευδαιμονίας μας 
μαζεύοντας αποφάγια 
και ρίχνοντας λοξές ματιές
στην μέσα σου αξιοπρέπεια .

Τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς

"Λίγα λόγια πριν την ανάγνωση... Πολλές φορές τα μάτια μας βλέπουν, ότι δεν θέλουμε να δούμε. Πολλές φορές μας πληγώνουν με εικόνες που δεν μας αξίζουν. Είναι εκείνες οι στιγμές που χάνουμε την Γη κάτω από τα πόδια μας. Είναι εκείνες οι στιγμές που χάνει το νόημα η ύπαρξή μας. Αυτές τις στιγμές να βλέπετε με τα μάτια της ψυχής. Τα μάτια της καλής ψυχής θωρούν αλλιώς. Θωρούν αγάπη..."

Βλέμμα απλανές, βλέμμα σκυθρωπό.

Σώμα αδρανές, σώμα δειλό.

Ποιο συναίσθημα θαρρείς, μπορεί να σ' αφυπνίσει;

Ποιο απόθεμα δάνειο, μπορεί να σε γεμίσει;

Κενός στο τίποτα, μικρός σε όλα.

Τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς.

Μη προσπαθείς να περπατάς ευθυτενώς.

Ακούς τριγμό μετάλλου. Ακούς κραυγή σκυλιού. Ακούς;

Ακούς και κλάμα κ' ιαχή παιδιού. Ακούς;

Δεν είναι στοιχειωμένα γύρω σου. Τι φοβάσαι;

Μα εσύ εκεί. Κενός στο τίποτα για εκείνη.

Η δύναμη λειψή. Πως να σε βαστάξει; Άχθος αβάσταχτο.

Τι στέκεσαι σε κουπαστή, σε μύλο και σε ρόδα; 

Οι ναυαγοί δεν στέκουν ορθοί. Δεν το' ξερες; 

Δεν έχουν γη να στηριχτούν. Ουρανό για ν' αγναντέψουν. 

Τα μέσα τους κοιτούν. Στα μέσα τους μιλάνε. 

Μα εσύ εκεί. Να στηριχτείς εκεί, σ' εκείνη. 

Τα μάτια λένε ψέματα, τα χείλη είναι πλάνα. 

Κλείσε τα μάτια σου ξανά. Κράτα το δάκρυ μακρυά. 

Σκόρπισε την άμμο των συναισθημάτων σου.

Σβήσε το λύχνο της ελπίδας. Σε καίει. Δες καθαρά. 

Θαρρείς κι η ρότα, που σου φώτιζε δεν ήταν αδιέξοδη; 

Σου αξίζουν τα αβαθή; Βάλε πλώρη στ' ανοιχτά. 

Ας το σκαρί, να δαρθεί στο ξεροβόρι και στα κύματα. 

Ας το σκαρί, να βυθιστεί στην ίριδα του πελάγου σου. 

Άσε την αρμύρα να σκίσει τα χείλη σου. Να μην ξαναφιλήσουν. 

Άσε τον Ήλιο να κάψει το σώμα σου. Να μη το ξαναγγίξουν. 

Κι ύστερα ανάνηψε το... βγάλε τον ημίθεο από μέσα σου.

Όρτσα τη μαΐστρα μέχρι να βρεις στεριά φίλια.

Μονάχα τότε, στο χώμα της απάνω, πάτα γερά στα πόδια σου.

Και κλάψε... γιατί τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Διάβασέ με

Αφιερώνεται σε όποιον μπορεί να δει... με αγάπη.

Εκεί που γεννήθηκε η ύβρις μου,
το χρόνο με τα βραδινά δύο, έγινες οβολός του Αχέροντα μου.

Εκεί που μεσουράνησε η ύβρις μου,
το χρόνο με τα πρωινά δύο, εξαργύρωσες το εισιτήριο μου.

Εκεί που ο διάδρομος δεν είχε τέλος,
άφησες μόνο τα μάτια ανοιχτά, στο άψυχο σώμα.

Εκεί που ο χρόνος δεν είχε μέτρημα,
στερνή φορά σε κοίταξα και κύλισε το δάκρυ σου.

Εκεί που το δάκρυ συνάντησε τα χείλη σου,
και το ‘νιωσα να μου μιλάει:
"Διάβασέ με. Να βλέπεις μέσα από τα μάτια μου… αγαπούν".

Εκεί που ήρθε το σήμερα να με γονατίσει,
το χρόνο με τα περισσά δώδεκα, μου έγνεψε η θύμηση σου.

Εκεί που το δάκρυ συνάντησε τα χείλη μου,
λιμάνι της καταβολής μου, αν με ακούς...

Για εκείνη, "βλέπω μέσα από τα μάτια σου… αγάπη".


Γράφει ο Αριστείδης Κάντζος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας