Βάση ανακοπής για παράνομο ανατοκισμό (αρ 12. Ν.2601/1998)

Λίγο πριν σας ευχηθώ καλές διακοπές και βλέποντας ότι η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής είναι ένα θέμα το οποίο απασχολεί πολλούς συναδέλφους και πολίτες, ανεβάζω μια βάση ανακοπής που μόλις έγραψα, σχετικά με ανατοκισμό αλληλόχρεου λογαριασμού σε μικρότερα του εξαμήνου χρονικά διαστήματα (εν προκειμένω γινόταν ανατοκισμός ανά τρίμηνο).

Επειδή πρέπει να αποδίδονται τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, επισημαίνω ότι τα αναφερόμενα σε αυτή τη βάση δεν είναι προϊόντα της δικής μου σκέψης αλλά περιλαμβάνονται στο εγχειρίδιο του Σπ. Ψυχομάνη, "Τραπεζικό Δίκαιο, Δίκαιο Τραπεζικών Συμβάσεων", Τεύχος Ι, έκδοση ΣΤ, 2008, εκδόσεις Σάκκουλα, σελ. 329, σημ 820-834.

Ένα σχόλιο προς τον νέο Υπουργό Δικαιοσύνης

Με αφορμή αυτό το άρθρο που διάβασα σχετικά με τις δηλώσεις Σας, κε Υπουργέ και με την επιφύλαξη ότι έχουν μεταφερθεί αυτές σωστά (διότι δεν βλέπω τηλεόραση, ώστε να διαπιστώσω την ταυτότητα όσων είπατε με όσα γράφτηκαν) σκέφτηκα 2 πραγματάκια και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί Σας.

Το άρθρο αυτό θα μπορούσε να έχει τίτλο: "Η δικονομική εμμονή του Υπουργού Δικαιοσύνης"

Η σωστή νομική θεώρηση του ζητήματος, όπως Εσείς γνωρίζετε απείρως καλύτερα από εμένα, έχει δυο σκέλη:

Γράμμα σε έναν Δικαστή του ΣτΕ

Αξιότιμε κυρίε Πρόεδρε, 

Λαμβάνω την πρωτοβουλία να Σας απευθυνθώ, όχι ως ένας εκ των εκ θέσεως παραγόντων της εκάστοτε δίκης, αλλά ως ένας απλός πολίτης. Δηλαδή, δεν μετέρχομαι την δικηγορική μου ιδιότητα, αλλά μόνο την πολιτική μου υπόσταση, ως ένας από το όλο του Λαού, στο όνομα του οποίου δικάζετε.

Παρακολουθώ τις αποφάσεις Σας με συνέπεια, κύριε Πρόεδρε.

Απάντηση στον Εθνάρχη (έστω και μισό αιώνα μετά): Οι Τράπεζες!

Λαμβάνοντας ως αφορμή τις προσφάτως ψηφισθείσες διατάξεις, που αφορούν τη ρύθμιση των ενήμερων ενυπόθηκων δανείων αλλά και τις τροποποιήσεις του Ν.3869/2010, αξίζει να αναφερθούν κάποιες πρώτες παρατηρήσεις, σχετικά με όσα οι νέες διατάξεις προβλέπουν.

Κατ' αρχάς και για να έχουμε όλοι γνώση για ποιες διατάξεις μιλάμε, μπορείτε να κατεβάσετε όλα τα σχετικά ψηφισθέντα νομοσχέδια από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, όπως αυτή τη στιγμή είναι δημοσιευμένα στο τελικό στάδιο της επεξεργασίας τους, πριν τη δημοσίευση στο ΦΕΚ.

Η εξέλιξη του Δημόσιου χρέους

Η εξέλιξη του Δημοσίου χρέους στην Ελλάδα, αποδεικνύει το πόσο εύστοχο ήταν το προηγούμενο δημοσίευμά μου, ή, αντιθέτως, πόσο αποτυχημένο είναι το εφαρμοζόμενο οικονομικό μοντέλο στην Ελλάδα.

Τοκογλυφία με αποδείξεις

Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 21 αιώνα (2000-2009) το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έβαινε διαρκώς μειούμενο και πλημμύριζε την αγορά με υπερχειλή ρευστότητα. Παράλληλα, τα επιμέρους διατραπεζικά επιτόκια Libor και Euribor αποκλιμακώνονταν αντίστοιχα, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες χρηματοδότησης για το σύνολο των πολιτών της ΕΕ.

Αντισυνταγματικότητες του πολυνομοσχεδίου

Παίρνω την πρωτοβουλία να αναφερθώ στον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο, που έγινε γνωστός ως «πολυνομοσχέδιο» επειδή θεωρώ ότι εν προκειμένω, τίθεται μείζον θέμα αντισυνταγματικότητας του Νόμου αυτού, όχι μόνο στα κατ’ ουσία από αυτόν ρυθμιζόμενα ζητήματα αλλά ιδίως στο αυταπόδεικτο της έλλειψης της απαιτούμενης κοινοβουλευτικής διαδικασίας για την ψήφισή του.

Ναι ρε, ΔΡΑΧΜΗ!

Στο δίλημμα "ευρώ ή δραχμή" θα μπορούσα να απαντήσω μονολεκτικά λέγοντας:

ΔΡΑΧΜΗ.

Βέβαια, αμέσως μετά θα έγραφα σελίδες επί σελίδων για τα πλεονεκτήματα του εθνικού νομίσματος, επικαλούμενος βιβλιογραφία, οικονομικά στοιχεία και παραδείγματα.

Αλλά θα μου επιτρέψετε να θέσω μια σειρά από άλλα ερωτήματα, που θεωρώ ότι αναδεικνύουν το μέγεθος της πολιτικής απάτης που έχει στηθεί πίσω από αυτό το δίλημμα.

• Ποιος είπε ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να υπάρχει για πάντα?
• Ποιος είπε ότι το ίδιο το ευρώ δεν έχει ημερομηνία λήξης?
• Ποιος είπε ότι το εφεύρημα του ευρώ δεν επιτέλεσε ήδη το καθήκον του και είναι η ώρα σιγά-σιγά να αποσυρθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας?
• Ποιος είπε ότι μπήκαμε στο ευρώ για να μείνουμε κιόλας?
• Ποιος είπε ότι δεν πέτυχε η είσοδός μας στο ευρώ?

Πωλείται όπως είναι κι όσο όσο...

Δεν είναι και τόσο μακριά εκείνη η εποχή που ο Καρατζάς, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ανακοίνωνε την απελευθέρωση της καταναλωτικής πίστης σε συνδυασμό με την νέα -για τα δεδομένα εκείνης της εποχής- δυνατότητα των τραπεζών να… πουλάνε τα δάνειά τους. 

Πράγματι, το 2003 ψηφίστηκε ο νόμος 3156, με τον οποίο ορίζεται τι ακριβώς είναι η τιτλοποίηση. Στο άρθρο 10 του παραπάνω νόμου, ορίζεται επί λέξει ότι :

- Προσημείωση; - Οχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

['Αρθρο για την κυριακάτικη εφημερίδα, Το Χωνί]

Δεν είναι ξένο ή σπανίζον το φαινόμενο, συμπολίτες μας να βρίσκονται απέναντι σε μια τραπεζική απαίτηση, σύμφωνα με την οποία η τράπεζα επιδιώκει την εγγραφή προσημείωσης υποθήκης σε κάποιο ακίνητό μας (ακόμα κι αν αυτό συνιστά το μοναδικό περιουσιακό μας στοιχείο, πχ την πρώτη και κύρια κατοικία μας) και μάλιστα, δίχως προηγουμένως να έχει εκδώσει διαταγή πληρωμής.

Οι περισσότεροι από τους δανειολήπτες σε τέτοιες περιπτώσεις πανικοβάλλονται, τα όρια της συνεκτικής αντοχής προσωπικοτήτων και οικογενειών ολόκληρων τίθενται σε δοκιμασία και ο φόβος της απώλειας (με αναγκαστική εκτέλεση, δηλ. με κατάσχεση και πλειστηριασμό) του περιουσιακού μας στοιχείου καθίσταται κυρίαρχο στοιχείο της ψυχολογίας και εν γένει της ζωής μας.

Σωστά;

ΟΧΙ.

Εισπρακτικές: Ένα πρόβλημα που λύνεται

(Άρθρο για την Κυριακάτικη εφημερίδα "Το Χωνί", της 10ης Ιουνίου 2012)

Λοιπόν, σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα –από τη φύση του- πολύ ενοχλητικό θέμα: Τις εισπρακτικές εταιρίες. Ακόμα και στον συνεπέστερο των δανειοληπτών δεν είναι καθόλου ξένο το φαινόμενο να ενοχλήθηκε κάποια στιγμή από εισπρακτική εταιρία, έστω και για υπολειπόμενη απαίτηση της τράπεζας η οποία ήταν μικρότερη από το κόστος του τηλεφωνήματος.

Το μετέωρο βήμα των δικηγόρων

Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των δικηγόρων, νομίζω ότι έχω να πω μερικά πράγματα.

Κατ' αρχάς, σαν νέος (ηλικιακά και δικηγορικά) μάχιμος δικηγόρος, έστω και επαρχιακός, εκτιμώ ότι, προτού καταλήξουμε στη λύση, οφείλουμε να διαπιστώσουμε το πρόβλημα.

Και εν προκειμένω, το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Πραγματικό πόλεμο.

Με πραγματικά θύματα.

Είναι, τελικά, μονόδρομος το ευρώ;

Οικονομολόγος δεν είμαι και, για να είμαι ειλικρινής, ουδόλως επιθυμώ να γίνω, αφού η οικονομική επιστήμη αποπειράται να ρυθμίσει τους αριθμούς, ώστε να βρίσκονται σε αρμονία μεταξύ τους, ενώ δικός μου προβληματισμός και στόχευση, είναι να ρυθμίζονται οι ζωές των ανθρώπων και τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά τέτοιο τρόπο, που να μπορούμε να μιλάμε για δίκαιη δημοκρατική κοινωνία.

Συνεπώς, εφόσον οι επιδιώξεις μου με την οικονομική επιστήμη διίστανται, οι πορείες μας θα παραμείνουν χωριστές, οι προσεγγίσεις μας θα παραμείνουν χαοτικά διαφορετικές και τα συμπεράσματά μας εκ διαμέτρου αντίθετα.

ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ!

Η χρέωση των Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας στα τιμολόγια της ΔΕΗ φέρεται να έχει επιβληθεί με τη διάταξη της παραγράφου 4 του άρθρου 29 του Ν 2773/1999.

Με την υπ’ αριθμ Δ5/ΗΛ/Β/Φ1Β/2467/23859 Απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης (ΦΕΚ Β 2353/11.12.2007) καθορίστηκε η «Μεθοδολογία υπολογισμού του ανταλλάγματος για την παροχή Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ)».

Περί αλληλόχρεου λογαριασμού (2)

Σε συνέχεια αυτού του άρθρου μου, που αναφέρεται στον αλληλόχρεο λογαριασμό, ως απόπειρα αθέμιτου τραπεζικού πλουτισμού, δημοσιεύω μια εξαιρετική απόφαση που εκδόθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου, συντιθέμενο από την Πρόεδρο Πρωτοδικών, κα Αικατερίνη Μπετσικώκου, την κα Γ. Γκίντζου (Εισηγήτρια) και τον κο Η. Κυριακάκη, με την συνδρομή του φίλου και συναδέλφου μου, Δικηγόρου Κορίνθου, Γιώργου Μπλέσιου, παρισταμένου ως πληρεξουσίου δικηγόρου των ανακοπτόντων.

Στην απόφαση, μεταξύ άλλων, γίνεται δεκτό ότι τα οφελήματα που παρέχονται στην τράπεζα στο πλαίσιο λειτουργίας του αλληλόχρεου λογαριασμού είναι ανεπίτρεπτα και ότι η ονοματοδοσία που επέλεξαν τα μέρη για τη σύμβαση είναι αδιάφορη για το Δικαστήριο της ουσίας.

Σχόλιο του γράφοντος:

Εξαιρετική απόφαση η οποία αντιλαμβάνεται (κατά την άποψή μου, απολύτως σωστά) ότι η ύπαρξη και η λειτουργία ενός αλληλόχρεου λογαριασμού έχει πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες εάν δεν πληρούνται, τότε δεν πρόκειται περί αλληλόχρεου λογαριασμού αλλά περί απλού δανείου, το οποίο, όμως καθιστά ανεπίτρεπτα τα προνόμια που επεφύλαξε για τον εαυτό της η τράπεζα ονοματοδοτώντας μονομερώς τις δανειακές συμβάσεις ως αλληλόχρεους λογαριασμούς (όπως ιδίως η δυνατότητα περί τρίμημου ανατοκισμού των τόκων).

Η απόφαση εδώ: ΠολΠρωτΚορίνθου 251/2012

Γράφειο ο Μάριος Μαρινάκος στο De iure

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας

Τα "επειδή" για την απαλλαγή του εγγυητή

Εισαγωγή:

Επειδή ο Ν.3869/2010 είναι νόμος με τον οποίο επιχειρείται η συνολική ρύθμιση της προσωπικής κατάστασης του δανειολήπτη/υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου.

Επειδή, τόσο η δανειακή σύμβαση όσο και η εγγυητική σύμβαση αποτελεί αυτονόητα, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και την κοινή λογική, στοιχείο της προσωπικής κατάστασης του εκάστοτε δανειολήπτη ή/και εγγυητή, αφού διαμορφώνει συγκεκριμένες συνθήκες και το ύψος κάθε πιστωτικής απαιτήσεως.

Γοργά βήματα πίσω (2)

Σε συνέχεια από αυτή εδώ τη δημοσίευση ήρθε η ώρα να αναλύσουμε, τι σημαίνουν οι άλλες δυο φερόμενες ως "προτεινόμενες λύσεις" σε σχέση με την δήθεν προωθούμενη ρύθμιση των οφειλών μας προς τις τράπεζες.

Ως δεύτερο προτεινόμενο μέτρο είναι επί λέξει το εξής:

"Επιπλέον, οι τράπεζες συζητούν την υιοθέτηση του «αγγλικού μοντέλου» σύμφωνα με το οποίο ο δανειολήπτης δεν αγοράζει το ακίνητο, αλλά τη χρήση του για 99 χρόνια. Έτσι, το ύψος κάθε δόσης πέφτει σημαντικά ενώ ο δανειολήπτης μπορεί αργότερα, όταν οι τιμές ανέβουν, να πουλήσει τη χρήση και να κερδίσει. Ωστόσο αυτό θεωρείται δύσκολο να υλοποιηθεί στην Ελλάδα, καθώς δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές (ηλεκτρονικό κτηματολόγιο-υποθηκοφυλακεία, κοκ)." 

Γοργά βήματα πίσω (1)...

Παρουσιάστηκε τις προηγούμενες μέρες το πακέτο μέτρων τα οποία φέρονται να συμφωνήθηκαν μεταξύ των αρμοδίων Υπουργών και των τραπεζιτών, σχετικά με την ανακούφιση των δανειοληπτών και των υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων.

Προτού προχωρήσω επί της ουσίας στα ζητήματα που ανακύπτουν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω, ότι πηγή της ενημέρωσής μου περί τα μέτρα αυτά αποτέλεσε το ειδησεογραφικό blog "Insider", και συγκεκριμένα αυτή εδώ η δημοσίευση.

Ως πρώτο προτεινόμενο μέτρο παρουσιάζεται ότι θα γίνει "Ρύθμιση στεγαστικών και μη δανείων ώστε η μηνιαία δόση που πληρώνει ο δανειολήπτης να μην υπερβαίνει το 30% του εισοδήματός του. Γι' αυτό το σκοπό εξετάζεται η θέσπιση πλαφόν στις δόσεις των δανείων με παράλληλη επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής από τα 40 χρόνια στα 50 ή ακόμα και στα 99 χρόνια."

Ας τα πάρουμε με τη σειρά για να δούμε τι μας λένε: 

Eurobank - iTraxx: Δυο από τις ενστάσεις μου

Παίρνω την πρωτοβουλία να δημοσιεύσω δυο από τις ενστάσεις, που προτείνω κατά της Eurobank, σε δίκη με την οποία ζητά την εγγραφή αναγκαστικής προσημείωσης υποθήκης σε όλα τα ακίνητα του δανειολήπτη.

Πρόκειται για φαινομενικό "δάνειο" του οποίου το επιτόκιο δομείται κατά ένα μέρος από το Βασικό Επιτόκιο Χρηματοδότησης της Τράπεζας, κατά δεύτερο μέρος από το περιθώριο επιτοκίου (spread) και κατά τρίτο μέρος (και ίσως το πιο σημαντικό) κατά το 50% της διακύμανσης του δείκτη iTraxx.

Για το τι είναι ο δείκτης iTraxx και την εν γένει διασύνδεσή του με συμβόλαια αντιστάθμισης επενδυτικού κινδύνου (τα γνωστά σε όλους μας, πια credit default swaps - CDS), μπορείτε απλά να το googlάρετε, ώστε να διαβάσετε (στην αγγλική γλώσσα) τις σχετικές πληροφορίες από την Wikipedia, ή μπορείτε να διαβάσετε την ανάλυση (στην ελληνική γλώσσα) του Οικονομολόγου Καθηγητή, κου Βαρουφάκη.

Αλληλόχρεος λογαριασμός = αθέμιτος τραπεζικός πλουτισμός

Σύμφωνα με την πρόσφατη νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού 

«Με τη σύμβαση του αλληλόχρεου λογαριασμού δημιουργείται μεταξύ των συμβαλλομένων μια διαρκής έννομη σχέση, αφού η λειτουργία της σύμβασης προϋποθέτει χρονική διάρκεια, αλλά και δυνατότητα χρεώσεων και από τις δύο πλευρές των συμβαλλομένων, χωρίς κατά τα λοιπά, να ενδιαφέρει, αν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του αλληλόχρεου λογαριασμού, έγιναν πράγματι χρεώσεις και από τις δύο πλευρές ή μόνο από τη μια (ΑΠ 715/2009). 

Ο αλληλόχρεος λογαριασμός, κλείνει περιοδικά κάθε εξάμηνο, εκτός αν συμφωνήθηκε διαφορετικά, όχι όμως και σε διαστήματα μικρότερα του τριμήνου, ενώ οριστικά, κλείνει οποτεδήποτε, με καταγγελία οποιουδήποτε των μερών, οπότε ο δικαιούχος του καταλοίπου έχει δικαίωμα να το απαιτήσει αμέσως (άρθρ. 112§2 ΕισΝΑΚ σε συνδυασμό και με άρθρ. 47§2 ν.δ. 17.7/13.8. 1923).