Παναγιώτης Χατζηστεφάνου: Η Σύγχρονη Τέχνη και η βρόμικη "ανάπλαση" του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου

Γράφει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Πριν από ενάμιση μήνα η Kunsthalle, η αίθουσα τέχνης της Μαρίνας Φωκίδη, με προσκάλεσε να συμμετέχω σε μια σειρά από performances με θέμα "Πολιτικός Λόγος".

Προς τιμήν της, μου έδωσε βήμα προκειμένου να μιλήσω για την βρόμικη υπόθεση της άλωσης της περιοχής του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου, μέσω του Δούρειου Ίππου της σύγχρονης τέχνης και με σκοπό την εξυπηρέτηση εργολάβων που λειτουργούν ως αχυράνθρωποι, για τραπεζικά consortium που έχουν βλέψεις σε Ευρωπαϊκά κονδύλια και κρατικές επιδοτήσεις.
Ακολουθεί η απομαγνητοφωνημένη ομιλία:

Η Επικράτηση του Υπανθρώπου και οι Βόλτες μ’ ένα Ποδήλατο

«Ένα μικρό, μικρό ποδήλατο
κι ένα μικρό, μικρό παιδί
είδαν το Τίποτα να ορθώνεται
και έκαναν βόλτες στη ζωή» 

«Το ποδήλατο», στίχοι & μουσική: Ελένη Βιτάλη

Η νοητή επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας αποτελεί όσο μεγαλώνουμε το τελευταίο καταφύγιό μας, αφού αποτελεί την άμεση αντανάκλαση των ευαισθησιών και της ανθρωπιάς μας.

Ελλάδα το τελευταίο ΣΟΒΙΕΤ!!! Αληθεύει;

Στην χώρα μας οι πολιτικοί διατείνονται, ότι με μοντελάκια διακυβέρνησης άλλων χωρών, μπορούν να μας σώσουν από το επερχόμενο ναυάγιο (αλήθεια δεν ναυαγήσαμε ακόμα;), να βγάλουν το καράβι από την ξέρα (για όσους παραδέχονται ότι προσαράξαμε), να περάσουν τον κάβο της κρίσης και να μας οδηγήσουν σε απάνεμο λιμάνι (για όσους είναι ονειροπόλοι ή μας πουλάνε εκ νέου όνειρα θερινής νυκτός). Βέβαια, δε μας εξήγησαν, γιατί στο διάστημα της μεταπολίτευσης δεν έκαναν τα όσα έλεγαν και απέτυχαν παταγωδώς.
Τα παραδείγματα πλείστα και η επιχειρηματολογία από τους αποτυχημένους τιμονιέρηδες γνωστή. Για να μην γίνουμε Αλβανία του Χότζα, Σοβιέτ του Στάλιν, Κούβα του Φιντέλ, Κίνα του Μάο, θα πρέπει να γίνουμε Δανία του νότου, Σουηδία των Βαλκανίων, Γερμανία της Μεσογείου, Ινδία της Ευρώπης και Νίγηρας των Ανατολικοευρωπαίων. Τα αναφέρω με την σειρά που ειπώθηκαν από τους «καπεταναίους». Δεν μας είπαν όμως ποτέ, αν θα γίνουμε ΕΛΛΑΔΑ. Έτσι, κατά καιρούς, ακούμε μεγαλόπνοα σχέδια εξόδου από την κρίση, τα οποία όλως τυχαίως αποτυγχάνουν.