Το παραμύθι της εβδομάδας

Ήταν, μια φορά και έναν καιρό, ένα κοριτσάκι, μικρό, φτωχό και άσημο. Όταν άρχισε να μεγαλώνει και κατάλαβε τον κόσμο γύρω της, προσπάθησε να γίνει μια «μεγάλη» και «σπουδαία» γυναίκα. Ήθελε, βλέπετε, να ξεφύγει από τη μιζέρια και τη φτώχεια που είχε στη ζωή της, στο σπίτι της, στη γειτονιά, στους φίλους και στο μυαλό της. Γνώριζε πάντα ότι ήταν από τους αδικημένους ετούτης της γης. Και τούτο χωρίς να φταίει το ίδιο, έτσι από καταγωγή, λένε οι σπουδαίοι.

Γιατί η αγάπη είναι δώρο θεού και πρέπει να το σεβόμαστε και να το τιμάμε! και να το μοιραζόμαστε!

Από παιδί ξεκίνησα να δείχνω τις χάρες μου...
Στον παιδικό σταθμό ανέβαινα στο δέντρο της αυλής για να μιλήσω στους περαστικούς, στο καφενείο του μπαμπά μου έβγαζα λόγους στους χαρτοπαίχτες και τους βαρελόφρονες ανεβασμένη στην καρέκλα, στα σχολεία, όταν δεν ήμουν έξω από την τάξη…μίλαγα στους συμμαθητές και στους καθηγητές με στόμφο που τσάκιζε τα παράθυρα, στο πανεπιστήμιο φώναζα στο αμφιθέατρο στους πολιτικούς αντιπάλους. Στο γήπεδο ούρλιαζα στην ομάδα μου, καμιά φορά τα έλεγα και με την αντίπαλη, αλλά γαλλικά…