Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ & οι ΚΑΝΟΝΕΣ


Κάθε παιχνίδι έχει τους δικούς του ιδιαίτερους κανόνες με βάση τον σκοπό και τη φύση του.
Ας πούμε δεν μπορείς να χαστουκίσεις κάποιον όταν χάνεις στο σκάκι. Όχι μόνο δεν προβλέπεται από τους κανόνες αλλά είναι κάτι τόσο εκτός τους ύφους του παιχνιδιού που θα επισύρει απ' όλους δυσμενείς επικρίσεις όπως απαράδεκτο, αγενές κτλ. και θα σ' αποκλείσει μάλλον επί μακρόν από τα όποια σοβαρά σκακιστικά τουρνουά συμβαίνουν στη χώρα μας αλλά και διεθνώς (ναι, έχει συμβεί!).


Σ' ένα άλλο παιχνίδι όπως το μπάσκετ, όπου η σωματική επαφή είναι δεδομένη, οι παραβάσεις αφορούν συγκεκριμένες κινήσεις των αντιπάλων σωμάτων και υπάρχουν αναπόδραστα διαβαθμίσεις στις παραβάσεις και στις συνέπειές τους. Π.χ. αν κατεβάσεις τα χέρια σου στα χέρια του αντιπάλου την ώρα που εκείνος σουτάρει θα σφυριχθεί καταφανέστατο φάουλ, ενώ αν του δώσεις αγκωνιά στο πρόσωπο πιθανότατα θα πάρεις αντιαθλητικό και θα φύγεις κατευθείαν από το παιχνίδι σε λιγότερο από δύο δεύτερα (σημ. την είχε γλυτώσει ο Βαρεχάο όταν χτύπησε τον Ζήση, αλλά ήταν πολύ έξυπνο αντιαθλητικό, υπήρχε η ανοχή των διαιτητών & αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, καθώς μπορεί να θεωρηθεί ακούσιο).

Σ' ένα τρίτο παιχνίδι, όπως το ποδόσφαιρο, το τάκλιν με τα δύο πόδια παλιότερα επιτρεπόταν, αλλά τώρα απαγορεύεται ελαφρώς, αφού θεωρείται ολοένα και πιο επικίνδυνο. Παρ' όλα αυτά στην πράξη γίνεται κανονικότατα από τους παίκτες και έτσι ολοένα και συχνότερα πλέον ο διαιτητής θα βγάλει από το τσεπάκι του μια κίτρινη κάρτα.
Ακόμη όμως και σ' αυτή την κίνηση -και σ' όλες τις παρόμοιες κινήσεις σε όλα τα αθλήματα, στο τάκλιν με τα δύο πόδια, υπάρχουν ή έστω οφείλεται να υπάρχουν από έναν ευφυή παίκτη ορισμένοι αυτοπεριορισμοί:

Παραδείγματος χάριν θα πρέπει να το σκεφτείς τουλάχιστον τρεις φορές προτού κάνεις αυτή την κλασική κίνηση τάκλιν εναντίον του ξαδέλφου σου όταν παίζετε φιλικά και χωρίς αντιπαλότητα στην πίσω αυλή του σπιτιού σου.
Υπάρχει βέβαια η περίπτωση να την κάνεις λόγω της μνήμης των μυών, λόγω αυτόματων ας πούμε αντανακλαστικών, λόγω των χιλιάδων φορών που μπορεί να το έχεις κάνει αυτό σε επίσημα παιχνίδια της Α' Εθνικής όταν ακόμη ήσουν επαγγελματίας παίκτης, όποτε εκεί έχεις μια καλή τουλάχιστον δικαιολογία.

Και ναι, όπως ήδη ελέχθη, και επιτρέπεται και «συνηθίζεται». Και έτσι εύκολα μπορεί να σου πει ένας τρίτος: παιχνίδι ποδοσφαίρου παίζουμε, γιατί δεν γίνεται;
Αλλά, όμως, δεν μπορείς να το κάνεις απέναντι στο πρώτο ξάδελφό σου, στον ανηψιό σου ή ακόμη και στον κολλητό σου με τον οποίον παίζεις με «αγάπη», συμπάθεια, συναδελφική εκτίμηση, στην πίσω αυλή του σπιτιού σου για φιλικούς λόγους.

Αν μη τι άλλο γιατί όταν κάτι τέτοιο γίνεται εκούσια και με σαφή πρόθεση προδίδει μια εμφανή έλλειψη τακτ, μια έλλειψη συναίσθησης όχι του τι παιχνίδι παίζουμε (δηλαδή αν παίζουμε μπάσκετ, ποδόσφαιρο ή τένις), αλλά πρωτίστως το Πώς παίζουμε τώρα το παιχνίδι στην πίσω αυλή του σπιτιού μου/μας & πάνω απ' όλα Γιατί.

Γράφει ο Βίκτωρ Τσιλώνης


Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας