Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Το παραμύθι της εβδομάδας


Ήταν, μια φορά και έναν καιρό, ένα κοριτσάκι, μικρό, φτωχό και άσημο. Όταν άρχισε να μεγαλώνει και κατάλαβε τον κόσμο γύρω της, προσπάθησε να γίνει μια «μεγάλη» και «σπουδαία» γυναίκα. Ήθελε, βλέπετε, να ξεφύγει από τη μιζέρια και τη φτώχεια που είχε στη ζωή της, στο σπίτι της, στη γειτονιά, στους φίλους και στο μυαλό της. Γνώριζε πάντα ότι ήταν από τους αδικημένους ετούτης της γης. Και τούτο χωρίς να φταίει το ίδιο, έτσι από καταγωγή, λένε οι σπουδαίοι.

Με ρίζα από πρόσφυγες ξεκληρισμένους και εκφυλισμένους πια, που το μόνο που τους είχε απομείνει ήταν οι αναμνήσεις και μια αρχοντιά αταίριαστη με το περιβάλλον τους. Το κοριτσάκι δεν μίλαγε πολύ. Μονάχα δούλευε σκληρά για να ζήσει. Και στον ελεύθερο χρόνο του διάβαζε βιβλία, άκουγε μουσική και ονειροπολούσε, σχεδόν ονειροβατούσε. Ονειρευόταν συνέχεια και παντού. Ταξίδευε σε χώρες μακρινές μέσα από τις εικόνες των βιβλίων, γνώριζε άλλους ανθρώπους από ξένες χώρες, ντυνόταν σαν τις γυναίκες της τηλεόρασης, μιλούσε σαν τους ανθρώπους του ραδιοφώνου. Πίστευε ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Ήθελε να αποκτήσει ό,τι έβλεπε πως είχαν οι άλλοι, οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω του. Ήθελε να ζήσει όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, όχι παραμελημένα και αδιάφορα.

Το κοριτσάκι ένοιωσε από πολύ νωρίς ότι είναι παρείσακτο σε ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι κρίνουν τα παιδάκια από τα ρούχα τους, τη δουλειά του μπαμπά τους, την φίρμα της σχολικής τους ποδιάς, τα χρήματα που κουβαλάνε στις τσέπες τους. Βίωνε καθημερινά την αδικία και την περιφρόνηση που συναντούν εκείνα τα παιδάκια όταν προσπαθούν να ξεφύγουν από τα τείχη της καταγωγής τους, ΤΑΞΕΙΣ τα λέγανε τα τείχη, κοινωνικές τάξεις. Και ενώ οι άνθρωποι ήταν χωρισμένοι σε κατηγορίες, τάξεις τις λέγανε οι μορφωμένοι, το κοριτσάκι αποφάσισε ότι η ζωή έχει δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι εύκολος και βολεύει τους περισσότερους ανθρώπους, μια δύο έξυπνες κινήσεις είναι αρκετές για να ζήσει κανείς άνετα, τριγυρισμένος από ακριβά ασημικά και υποκρισία. Ο δεύτερος είναι δύσκολος, πολύ δύσκολος, πρέπει κανείς να ταλαιπωρηθεί για να φτιάξει αυτό που του αρέσει, και πάλι κανείς δεν ξέρει το αποτέλεσμα. «Ιθάκη» το είπε ο ποιητής και πρέπει να φτάσει κανείς στο τέλος, όμως, όπως λέει η συνέχεια, «και αν δε φτάσεις στην Ιθάκη, μη λυπηθείς, η Ιθάκη σ’ έδωσε το ωραίο ταξίδι». Όμως, γνώριζε ότι όταν κάποιος παλεύει για κάτι, οτιδήποτε, τότε κερδίζει πάντα στη μάχη με τον εαυτό του. Αυτό είναι τελικά το μυστικό της επιτυχίας. Ο αγώνας της προσωπικής επιβίωσης σε βοηθάει να κερδίσεις και τη θέση σου στην κοινωνία. 

Το κοριτσάκι είχε πια μεγαλώσει και είχε γίνει μια Δεσποινίδα. Μετά από σκληρούς αγώνες και άνισες μάχες στη ζωή, το μόνο που κατάφερε να κερδίσει είναι ο σεβασμός για τον ίδιο της τον εαυτό και το δικαίωμα προσωπικών επιλογών στη ζωή της μέσα στην κοινωνία. Και τούτο είναι τελικά το κέρδος. Το μόνο κέρδος. Δεν είναι ανύπαρκτη πια η Δεσποινίδα. Υπάρχει σαν άνθρωπος όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά, το ξέρει η ίδια αλλά πιο πολύ το ξέρουν και οι άλλοι οι άνθρωποι που την τριγυρίζουν.

Δεν είναι «κούφια» σ’ αυτή τη ζωή. Και τούτο την ηρέμησε πια. 


Γράφει η Μαρία Ιατροπούλου


Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας