Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Ο Προμηθέας των μικρών ανθρώπων


Όταν το σκοτάδι στα σπλάχνα 
της βραδινής αχλής απλώνεται
ντυμένο με την αδιόρατη τσίπα 
της νυχτός που πέφτει, 
τα άτιμα πουλιά των ωρών 
κατατρώγουν τα ακροδάχτυλα 
Του ολυμπίου φωτός 
Κι' ο Προμηθέας 
Στητός πάνω ψηλά στα κορφοβούνια 
μιλάει σοφά στα όρνια:
Τι κι αν ορίστηκα να στέκω εδώ δεμένος 
και να χορταίνετε με τα σπλάχνα μου θεριά. 
Τι κι αν αυτή την ώρα που το σκοτάδι θεριεύει 
στ' ανθρώπινο είδος και πλακώνει το μέλλον του,
Εγώ - Αυτός 
σας χαιρετώ με το χαμόγελο της γνώσης και της σοφίας 
που ανοίγει τα μάτια της θαμπά την άλλη μέρα 
μεσ' την αχλή του καλαμιώνα του πρωινού 
που φέγγει στο γένος των μικρών ανθρώπων 
Φως 
λουσμένο με τα αίματα του τοκετού. 


Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας