Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Καλικατζάροι


Παραμονή πρωτοχρονιάς ήρθες 
να παίξουμε τα ψήλου* 
με κέρματα φθαρμένα απ΄ τον καιρό.
Με κοίταξες βαθειά στα μάτια
και είδες 
πως τα σύμβολα δεν τα πετώ άσκοπα στα λασπόνερα 
ρίχνοντας νομίσματα στα βόλια*.
-Γιατί; μου είπες. Εγώ ρυθμίζω τον καιρό. Σειρά σου. 
Σιώπησα 
και την σιωπή μου την έβαλες στο λεξιλόγιο σου, 
μα δεν κατάλαβες ποτέ το νόημά της.
-Η σιωπή είναι η αδυναμία των θνητών, ξανάπες.
Η Δύναμη μου 
Αδυναμία δική σου 
που δεν κατάλαβες το νόημα του παιχνιδιού.
-Το παιχνίδι . 
Ά το παιχνίδι …. 
Το ρυθμίζουν οι Νόμοι που έθεσα εγώ, επέμενες με κομπασμό.
Θεέ των μικρών ανθρώπων 
από τότε που ενσαρκώθηκες 
εμφανίστηκαν στην γη καλικατζάροι 
και παίζουν την ζωή μας κορώνα γράμματα, τόλμησα να πω.
-Ναι, μου απάντησε ανύποπτα μια ταπεινή γειτόνισσα,
πρόσεξε μην ρίξεις την Πρωτοχρονιά νομίσματα στα βόλια.

* όροι του παιχνιδιού στριφτού.


Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος


Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας