Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς

"Λίγα λόγια πριν την ανάγνωση... Πολλές φορές τα μάτια μας βλέπουν, ότι δεν θέλουμε να δούμε. Πολλές φορές μας πληγώνουν με εικόνες που δεν μας αξίζουν. Είναι εκείνες οι στιγμές που χάνουμε την Γη κάτω από τα πόδια μας. Είναι εκείνες οι στιγμές που χάνει το νόημα η ύπαρξή μας. Αυτές τις στιγμές να βλέπετε με τα μάτια της ψυχής. Τα μάτια της καλής ψυχής θωρούν αλλιώς. Θωρούν αγάπη..."

Βλέμμα απλανές, βλέμμα σκυθρωπό.
Σώμα αδρανές, σώμα δειλό.
Ποιο συναίσθημα θαρρείς, μπορεί να σ' αφυπνίσει;
Ποιο απόθεμα δάνειο, μπορεί να σε γεμίσει;
Κενός στο τίποτα, μικρός σε όλα.
Τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς.
Μη προσπαθείς να περπατάς ευθυτενώς.
Ακούς τριγμό μετάλλου. Ακούς κραυγή σκυλιού. Ακούς;
Ακούς και κλάμα κ' ιαχή παιδιού. Ακούς;
Δεν είναι στοιχειωμένα γύρω σου. Τι φοβάσαι;

Μα εσύ εκεί. Κενός στο τίποτα για εκείνη.
Η δύναμη λειψή. Πως να σε βαστάξει; Άχθος αβάσταχτο.
Τι στέκεσαι σε κουπαστή, σε μύλο και σε ρόδα; 
Οι ναυαγοί δεν στέκουν ορθοί. Δεν το' ξερες; 
Δεν έχουν γη να στηριχτούν. Ουρανό για ν' αγναντέψουν. 
Τα μέσα τους κοιτούν. Στα μέσα τους μιλάνε. 
Μα εσύ εκεί. Να στηριχτείς εκεί, σ' εκείνη. 
Τα μάτια λένε ψέματα, τα χείλη είναι πλάνα. 
Κλείσε τα μάτια σου ξανά. Κράτα το δάκρυ μακρυά. 
Σκόρπισε την άμμο των συναισθημάτων σου.

Σβήσε το λύχνο της ελπίδας. Σε καίει. Δες καθαρά. 
Θαρρείς κι η ρότα, που σου φώτιζε δεν ήταν αδιέξοδη; 
Σου αξίζουν τα αβαθή; Βάλε πλώρη στ' ανοιχτά. 
Ας το σκαρί, να δαρθεί στο ξεροβόρι και στα κύματα. 
Ας το σκαρί, να βυθιστεί στην ίριδα του πελάγου σου. 
Άσε την αρμύρα να σκίσει τα χείλη σου. Να μην ξαναφιλήσουν. 
Άσε τον Ήλιο να κάψει το σώμα σου. Να μη το ξαναγγίξουν. 
Κι ύστερα ανάνηψε το... βγάλε τον ημίθεο από μέσα σου.
Όρτσα τη μαΐστρα μέχρι να βρεις στεριά φίλια.
Μονάχα τότε, στο χώμα της απάνω, πάτα γερά στα πόδια σου.

Και κλάψε... γιατί τα μάτια της ψυχής θωρούν αλλιώς.

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας