Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ένα σχόλιο προς τον νέο Υπουργό Δικαιοσύνης

Με αφορμή αυτό το άρθρο που διάβασα σχετικά με τις δηλώσεις Σας, κε Υπουργέ και με την επιφύλαξη ότι έχουν μεταφερθεί αυτές σωστά (διότι δεν βλέπω τηλεόραση, ώστε να διαπιστώσω την ταυτότητα όσων είπατε με όσα γράφτηκαν) σκέφτηκα 2 πραγματάκια και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί Σας.
Το άρθρο αυτό θα μπορούσε να έχει τίτλο: "Η δικονομική εμμονή του Υπουργού Δικαιοσύνης"

Η σωστή νομική θεώρηση του ζητήματος, όπως Εσείς γνωρίζετε απείρως καλύτερα από εμένα, έχει δυο σκέλη:
1. Δεν αντιλέγω στο αυτονόητο, ότι δηλαδή χρειάζεται αποτελεσματικότερες και ταχύτερες διαδικασίες η δικαιοσύνη, ώστε να επιτελεί το δικαιοδοτικό της καθήκον και να ανταποκρίνεται στη δικαιοδοτική της αποστολή. 

Εξάλλου, ούτε οι Δικαστές που χορήγησαν τις προσωρινές διαταγές αλλά ούτε και οι αιτούντες πολίτες-υπό απόλυση δημόσιοι υπάλληλοι επιθυμούν τη διαιώνιση του θέματος.

Οι μεν πρώτοι, διότι είναι ταγοί της Δικαιοσύνης και κάθε αντίθετη σκέψη, θα τους χρέωνε με την σχεδόν υβριστική κατηγορία της δόλιας παρέλκυσης των δικονομικών διαδικασιών. 

Οι δε δεύτεροι, διότι το καθεστώς της εργασιακής τους αβεβαιότητας ουδόλως εξυπηρετεί τον σκοπό τους, που δεν είναι άλλος από την διάσωση της εργασίας τους και βέβαια, την εξακολούθηση της ζωής τους και την επιβίωσή τους. 

Με δεδομένη δε την άρνηση της Διοικήσεως να πειθαρχήσει στις προσωρινές διαταγές (άρνηση που γεννά οξύ πρόβλημα, λόγω της εν τοις πράγμασι απαξίωσης της Δικαιοσύνης μέσω της αντισυνταγματικής συμπεριφοράς της Διοίκησης, το οποίο όμως δεν φάνηκε να Σας απασχόλησε ιδιαίτερα), μάλλον θα απέδιδα στους ανθρώπους αυτούς το γνήσιο ενδιαφέρον για την επίσπευση των δικονομικών διαδικασιών και όχι για την παρέλκυσή τους.

2. Αλλά μου προκαλεί ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση το περίεργα μονομερώς τεθέν ζήτημα των προσωρινών διαταγών που αφορούν τους δημοσίους υπαλλήλους.
Και λέω περίεργα τεθέν, διότι οι προσωρινές αυτές διαταγές, ως προερχόμενες από τους Δικαστές της ουσίας, πιθανολογούν επί της ουσίας τη βασιμότητα των ισχυρισμών και την ύπαρξη του κατεπείγοντος, άλλως του επικειμένου κινδύνου, για τους υπό απόλυση δημοσίους υπαλλήλους.

Το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την πιθανολόγηση της ουσιαστικής βασιμότητας των ισχυρισμών των υπαλλήλων και την ύπαρξη επικειμένου κινδύνου, φαίνεται ότι το λησμονήσατε εντελώς, κε Υπουργέ, στην προσπάθειά Σας να λύσετε το πρόβλημα των προσωρινών διαταγών... μέσω της μοντέρνας (τροϊκανής προελεύσεως γαρ) εμμονής για την επιτάχυνση των δικονομικών διαδικασιών.

Αντιστρέφω, λοιπόν, το σκεπτικό Σας, κε Υπουργέ.

Εάν έχετε τόσες πολλές προσωρινές διαταγές, που πιθανολογούν τη βασιμότητα των ισχυρισμών των δημοσίων υπαλλήλων και τον επικείμενο κίνδυνο, τότε πρόβλημα, δεν είναι οι χορηγηθείσες προσωρινές διαταγές. Αυτές συνιστούν έστω και προσωρινή ρύθμιση της κατάστασης και σε κάθε περίπτωση η Διοίκηση έδειξε ότι τις αγνοεί επιδεικτικά. Η δε νομοθετική εξουσία αποπειράθηκε και να τις καταργήσει, λίαν προσφάτως...

Το πρόβλημα είναι ο εφαρμοστέος Νόμος, που ήδη πιθανολογείται παράνομος ως αντισυνταγματικός.

Νομίζω ότι αυτό Σας λένε με τον τρόπο τους οι συνάδελφοί Σας, που τις χορηγούν, άλλωστε. 
Σας παρέχουν τον απαιτούμενο χρόνο για να ξανακοιτάξετε τις συγκεκριμένες νομοθετικές ρυθμίσεις και να τις τροποποιήσετε, ώστε να είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα τις χώρας.

Ο χρόνος που Σας παρέχουν αυτές οι προσωρινές διαταγές, θα μπορούσε να λειτουργεί υπέρ Σας, κε Υπουργέ.

Αλλά, μάλλον, Εσείς επιλέγετε να μην τους ακούτε...

Εάν μου το επιτρέπετε, λοιπόν, κλείνω, με μια συμβουλή:
Μην ξεκινάτε την πολιτική Σας καριέρα κοιτώντας το δάχτυλο, κε Υπουργέ.
Κοιτάξτε εκεί που Σας δείχνει...

Γράφει ο Μάριος Μαρινάκος στο De iure

Κάθε νέα ανάρτηση στο email σας