Το στραβό καπέλο ή αλλιώς, πώς να αναγνωρίσετε το φασίστα!

Σίγουρα όλοι μας έχουμε γίνει κάποτε κάπου στη ζωή μας αυτήκοοι μάρτυρες, εκόντε-άκοντες, μιας ομιλίας ενός φασίστα. Έχετε παρατηρήσει πως τα δηλούμενα του είναι πάντα άσπρα ή μαύρα; Δηλαδή όχι "ναι μεν αλλά", "ίσως", αλλά ή το ένα ή το άλλο. Και μάλιστα με απόλυτη βεβαιότητα και σιγουριά περί το ορθόν της άποψης του ομιλούντος, αυτοπροβαλλόμενου ως το φορέα της μόνης αλήθειας την οποία δεν μπορούν να δουν οι υπόλοιποι. 

Η δική μου ευθύνη... απέναντι στο ναζισμό.

«Έλα μωρέ, δεν ήξερε τι έκανε το παιδάκι όταν σήκωνε το χέρι του και χαιρετούσε ναζιστικά. Μικρός είναι ακόμα, μόλις 20 χρονών και παίζει μόνο μπάλα. Κρίμα είναι το παιδάκι να χαραμιστεί η καριέρα του». Αυτά και παρόμοια σαχλά ακούστηκαν αυτές τις ημέρες από τους έχοντες άποψη επί παντός θέματος, τους πάνσοφους δημοσιογράφους μας. Να υπενθυμίσουμε λοιπόν σ’ αυτούς που όλα τα σφάζουν, όλα τα σχολιάζουν κι όλα τα αναλύουν με μαεστρία μαγική και ταχύτητα εκπληκτική, που κοντά τους ο Ν. Τσόμσκι μοιάζει πολιτιστικά βάρβαρος, δύο, τρία πραγματάκια.

Έχουμε δικαιολογίες για τον Ρατσισμό;

Πριν από λίγο καιρό είχαμε ακόμα ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Ξέρετε, από αυτά που κάνει η γενιά που έπεται αυτής των 700€... Η δική μας γενιά.... Από τα πάρτυ που κάνει κάποιος όταν φεύγει από την Ψαροκώσταινα. Επρόκειτο για την τελευταία στενή φίλη που έφευγε από την Ελλάδα... Πλέον το πρόγραμμα στο σταθερό θα πρέπει να περιλαμβάνει απαραιτήτως και κλήσεις εξωτερικού.